>>Klik op vorige in uw browser om terug te keren naar
roadrunnersjoure.nl<<
|
Slachte Marathon 2004
De Slachte Marathon op 12 juni 2004. Eigenlijk weet eenieder alles al over de tocht via de media: het weer, de artistieke uitingen onderweg, en niet te vergeten de bussenchaos bij de finish. Dit zal ik niet nog eens dunnetjes overdoen. In plaats daarvan, na aandringen van een aantal mensen, een verslag van mijn persoonlijke ervaringen. En nu, terwijl ik zit te mijmeren bij mijn trofee (herdenking postzegel gegoten in glas), komen de herinneringen weer boven.
Laat ik beginnen met de voorbereiding. Eigenlijk had ik helemaal geen plannen voor de loop, totdat ik ergens een foldertje las, en Marcel me toen zei dat hij allang had ingeschreven. Dat zette me toch aan het denken. Na verloop van tijd kwam ik steeds meer tot de conclusie dat ik helemaal geen redenen kon bedenken om niet te gaan. Ik had geen blessures, ik had de M al eerder gelopen, en ik had wel tijd om te trainen. Dus toch maar inschrijven. Toch wel een beetje ongerust over het feit dat de 11-steden fietstocht ook nog 2 weken van te voren gedraaid moest worden, maar ja dan maar rustig aanpeddelen. Daarna was het zaak om ook Rixte en Jetty over te halen. Ik ben erg aan hen gehecht en heb ze er graag bij om mij te ondersteunen. En met ons vieren zou dan het Rotterdam M kwartet van 2003 weer compleet zijn. Na een aantal keren aandringen namen ze dan eindelijk de juiste beslissing. Later hebben zich nog meer RoadRunners ingeschreven, in totaal zo’n 15 meldden zich aan de start.
Piebe had net als vorig jaar weer een 15-weeks
trainingsschema voor ons gemaakt. In het kort komt het er op neer dat het
elke week een mix was van interval en duur. Met als rode draad elke 2 weken
een flinke duurloop, met steeds grotere afstand tot Met een groep, in wisselende samenstelling, hebben we de lange duurlopen gedaan. Voor een ieder was het prettig om in groepsverband te lopen, je gaat dan makkelijker en langer door. Ook dank aan Piebe en Wilma die zich hebben opgeofferd om ons een aantal keren ‘s morgens vroeg een eind op weg te helpen. Wat de andere trainingen betreft: ik moet bekennen dat ik hier heel relaxed (lees: lui) mee ben omgegaan. Ik wist gewoon dat ik het wel zou halen (vanwege Rotterdam vorig jaar), maar dat dit toch wel een flink aantal minuten zou kosten. Ook door een hakblessure heb ik een aantal weken heel rustig aan moeten doen. Wat me nog is bijgebleven
van de duurlopen ?. Bijv. Marcel die op strategische
plaatsen een fles water in de boom had verstopt. En Eddie
met zijn lange slowmotion passen, of Marja die pas
op het laatst meedeed en direct de langste lopen
voor de kiezen kreeg. Als uitsmijter het rondje Tjeukemeer
van In de voorbereiding zijn we ook nog naar een infoavond van AV’55 geweest. Verhalen van deskundigen over schema’s, schoenen en voeding. En als slot nog peptalk show van een zekere Bote (Ratelband ?).
Dan de grote dag : M day. Voor mezelf eigenlijk ook de “longest day”, want om 3 uur opstaan en pas de volgende dag om 4 uur in bed !. Na een goede nachtrust ging
om 3 uur de wekker. Het meeste had ik van te voren al ingepakt, dus ik had
nog genoeg tijd voor mijn borden macaroni (sommigen vinden dit een grotere
prestatie dan de M zelf). Om Ruim op tijd kwamen we op de camping in Tzummarum aan. Vandaar nog even lopen naar de sporthal en omkleden. Dan de bussen in en op naar de start bij Raerd. Dit was op zich al iets om nooit te vergeten: een colonne van bussen onder politiebegeleiding door het Friese landschap, met als décor een opkomende zon en prachtige roze wolkenlucht. Ja, het weer zag er hier goed uit, we kregen weer moed. De bus dropte ons buiten Raerd op een kruispunt. Na de dromerige busrit nu ineens de bittere werkelijkheid. Krioelende massa’s lopers. En maar enkele wc’s, gelukkig waren de dames ook getraind in een noodoplossing. Ook nog haasten voor de start. En natuurlijk mijn eeuwige twijfels over de juiste kleding. Toch maar een shirt met lange mouwen aan. We kwamen nu ook de andere RoadRunners tegen. Zij kwamen direct van huis aangereden en konden dus nog een uurtje langer slapen. Maar ja, wij gingen er voor: het hele programma meemaken.
Om 6.30 uur werd het startschot gelost. Met een laaghangend zonnetje in de rug door het slingerende landschap met direct al een dorpje in zicht. Ideale omstandigheden dus. We gingen van start als
groepje bestaande uit Bert, Klaas, Henk, Marcel, Eddie,
Jetty, Rixte. Lies
en Marja achter ons in een wat rustiger tempo. Na
een paar km. waren Marcel en Eddie al vooruit met
onze permissie. Maar de rest bleef eigenlijk heel
goed bij elkaar, ondanks verschillende plasstops. We hebben wel Klaas en Bert
even tot de orde moeten roepen, voor hun eigen
bestwil. Het lopen ging me de eerste helft vrij gemakkelijk af. Het is vreemd
maar je rekent bij zulke afstanden automatisch al in stappen van Onderweg toch wat proberen te letten op de kunst in de bermen. In het begin eigenlijk alleen maar tekstborden met spreuken en grappen. En regelmatig orkestjes om de moed er in te houden. Halverwege wisten we dat een tijd van 4 uur heel lastig zou worden, wel liepen al achter t.o.v. Rotterdam, maar ja, we zouden wel zien. Even later kwam Geert er ook bij, hij was al weer opgeknapt van een krampaanval en had ons nog kunnen inhalen. We bleven nu nog steeds goed bij elkaar. Het is me trouwens nog steeds niet duidelijk waarom onze snelle Jetty nu niet wegliep: blessure ?, te moe ?, of te sociaal ? Dan het laatste gedeelte,
vanaf zo’n Mijn tijd: ca. 4.09, ik had gerekend op 15 min. langzamer dan vorig jaar, dus nog binnen mijn streeftijd van 4.14. Toch voelde ik mij wat schuldig: ik was nog veel te fit, dus ik had sneller gemoeten.
Na een poosje rusten hebben we de bus weten te bereiken, en daarmee terug naar Tzummarum. Daar douchen en aan de welverdiende koffie. Rixte had ook nog even een massage genomen, en daar was ze wel van opgeknapt. Het was nog vroeg op de dag, en we besloten om de dag toch even goed mee te nemen en dus terug te gaan naar de feesttent bij de finish. Ik had alvast de auto opgehaald, want Jetty liep nu toch wel erg moeilijk. En we hebben ons over Bert ontfermd, want er waren geen afspraken gemaakt over de terugreis, en de rest was inmiddels verdwenen (Dachten ze dat Bert wel zou teruglopen naar de start ?). Dus met z’n vijven in de auto en naar de bussenpendel. Daar aangekomen eerst nog een grote stortbui afgewacht (de enige keer dat we regen hebben gehad). Bij de finish even kijken naar de wandelaars, waarvan de eerste groepen nu binnenkwamen. Ik kon merken dat de finish voor hen wat teleurstellend was; geen eindstreep, ereboog of huldiging. Het hield zomaar op !. Dan de feesttent in, hoewel feest ?. Er was weliswaar een tap en er speelde een band, maar verder was het een vrij lege bedoening. De meeste lopers ploffen natuurlijk gelijk neer en willen alleen maar rust. We zijn gaan zitten en hebben met wat consumpties de overwinning gevierd. Maar ik durfde het niet aan om te vragen om te gaan dansen op de muziek. Buiten nog een patatje voor het aansterken, en even in het gras zitten. Er werden ook kranten uitgedeeld met loopverslagen. Heel vreemd idee; ‘s morgens lopen en ‘s middags gelijk al je uitslag in de krant lezen !. Zo wisten we ook hoe de anderen het er vanaf hadden gebracht. Daarbij de nodige ooh’s en aah’s over de goede of juiste tegenvallende tijden. Fijn natuurlijk de aanwezige RoadRunners het allemaal hebben uitgelopen. Omstreeks 5 uur hadden we het wel gezien en gingen we naar de bussen voor vertrek. Achteraf gezien nog mooi op tijd, want een uur later werd het een chaos.
De laatste etappe: terug naar huis met de auto. Gelukkig was het vlot rijden over Harlingen naar Joure. Het was wel te merken dat de dag zijn tol had geëist. De meiden lagen al half te slapen op de achterbank, en ik had het dus al in de gaten: geen pizza vandaag. Thuis aangekomen nog even op de bank liggen en dan nog naar Heerenveen om te stappen tot in de kleine uurtjes, anders word je toch maar stijf, nietwaar ?. Al met al een heel geslaagde dag, en ik weet nu al dat ik over 4 jaar er weer bij ben.
Henk Klompmaker |
