Hier twee verhalen van
de Slagte marathon in Simmer 2000
Slagte marathon 1
In Rotterdam lukte het mij dit jaar niet de finish te halen. Na 2 weken
verkoudheidsverschijnselen en na 36 km wilden geest en benen niet meer
verder.Jammer van de training, maar beter stoppen dan bij de finish als levend
lijk afgevoerd te worden. Volgend jaar beter , dacht ik.
In een overmoedige bui had ik gezegd de Slachtemarathon te zullen lopen, als het
in Rotterdam niet zou lukken. Dus maar weer kilometers maken. Dat lukte niet
optimaal; thuis en op het werk meer drukte, nog een zekere vermoeidheid, warme
dagen….maar wie A zegt…8 Juli, 5 uur in Sneek, met de bus naar Easterbierum,
een ritje van een half uur, waarna de eerst warming-up richting wc ging. Na de
gebruikelijke wachttijd op naar de start.
Daar trof ik Foppe Huitema, Bert, Germ en Hielke. Foppe was de vorige dag al op
verkenning geweest, Germ wou met zijn minimale training (en onder andere naam
lopend) in elk geval van de sfeer proeven, Bert leek gewoon in topvorm te zijn,
Hielke hoopte zijn blessures de baas te blijven en ik hoopte de 30 kilometer
sowieso te halen.
6h30, startschot en langs een vrolijk spelende fanfare ( en dat zo vroeg) de
Slachtedyk op. Het was een prachtige tocht, maar dat is allemaal al bekend.Hielke
was lange tijd een prima gangmaker , windbreker en had ook nog energie voor een
dansje .Ergens halverwege, denk ik, kwam Foppe in het vizier, hij zat onder zijn
schema en liep toch wel lekker. Toen kwam het moment dat ik niet meer zo lekker
liep en dat ik de mannen maar liet gaan. Ik zou ze wel in de gaten houden zei ik
en blijkbaar werkte dit zeer stimulerend want geleidelijk aan verdwenen ze uit
het zicht.
30 km bereikt, ongeveer 3h10, de spierpijn kwam eraan, maar was minder erg dan
de allereerste keer in Rotterdam, toen wist ik niet meer hoe ik mijn benen in
beweging moest krijgen. Muziek en attracties waren toen beduidend minder of ik
merkte ze onvoldoende op. Toeschouwers hadden in de gaten dat ook de langzamere
lopers het moeilijk kregen en ze moedigden ons enthousiast aan. Eentje vroeg of
ze met me mee moest lopen , toen ik zei dat haar enthousiasme zeer positief
werkte, helaas was ze daar niet op getraind.
Bij het 35 km-punt besloot ik de tijd te vergeten en over te gaan op mijn
alternatieve programma: 9 minuten lopen, 1 minuut wandelpauze.
Vanaf de 40 km liep ik samen met een man die ik al vele keren was gepasseerd (en
hij mij). Dat liep steeds beter en toen een collega me ook nog tegemoet kwam,
kon ik natuurlijk geen wandelpauze meer inlassen.Het doel was bereikt, binnen de
5 uur. Er was me door een andere collega een massage beloofd, maar op een
gegeven ogenblik was ik dichter bij de bus dan bij de massagepost en heb ik me
maar in de bus gehesen. Moe, voldaan, stijf, maar niet uitgeput. Het was een
fantastische dag
En eerlijk gezegd kan Rotterdam hier niet tegenop.
Bruto finish tijden Bert 4:o1:37 Foppe 4:25:38 Hielke
4:28:18 Lies 4: 43: 58 netto 4:42:28 Germ ??
Lies de Vries
terug naar boven
Slagte marathon 2: Het is gelukt
Nadat ik jullie eerder geïnformeerd heb over mijn inspanningen voor de "SLACHTE
MARATHON" volgt hier het vervolg. In de maand april ging het trainen
uitstekend en ook de eerste helft van mei en had ik al een paar keer 30 km
gelopen binnen de drie uur en gunde ik me een rustweek met alleen wat
intervaltrainingen van lichte aard om het lichaam weer wat in evenwicht te
brengen. Dat gaf me zo,n goed gevoel dat ik eind van de week wel zin had in de
10 EM hier in Oranjewoud, zonder me een tijd op te leggen. Een mooie loop zoals
verschillende "Road Runners" wel weten, maar
helaas zou het voor mij niet goed aflopen ondanks dat ik het rustig aan gedaan
had (1.30) voelde ik een ongenaam gevoel in de buurt van m’n rechter
scheenbeen. Toen nog niet verontrustend en dus lekker ontspannen op m’n oud
racefietsje weer naar huis. S’avonds begon het pootje toch wat vervelend te
doen en dus gauw het coolpack erop en dat hielp. Maar weer een weekje rustig
aandoen en met het advies van de "loopgoeroe"
Peter Klos die toevallig een spreekbeurt bij AV ‘55 hield ( elke dag in het
bos wat lichte lopen doen en asperine slikken ) zou het met een kleine twee
weken wel weer goed zijn. Dat leek ook wel zo totdat ik op 9 juni de zaterdaagse
training bij Piebe deed, nou toen ging het pas goed fout, na nog wat "meegehobbeld"
te hebben met toch wel een ongerust gevoel naar huis. Maar weer koelen en
snachts een zalfje er op wat allemaal weinig baat had. Wat
nu, er bleef weinig meer over dan een afspraak met de SMA arts te maken en daar
kon ik dinsdag de 13 juni terecht en met de zenuwen daar naar toe want ik was
bang voor een negatief advies. Gelukkig viel dat mee en het advies was dat met
gebruik van medicijnen het de eerste twee weken rustig aan te doen en zeker geen
lange afstanden lopen. Ja, een mooi advies ik had nog maar drie weken om nog wat
op te bouwen en dat mocht niet.
Een paar dagen rust en toen heel voorzichtig met wat kleine afstanden van een
10km begonnen en ruim een week later vrijdags de 23e maar 25 km gelopen wat ook
goed ging ( de medicijnen waren ook pijnstillers) de maandag daarop dacht ik het
is nu of nooit en 30 km gelopen in 2.58 , dat gaf Hielke moed
om de volgende dag weer bij de sportarts te verschijnen met nog drie pilletjes
over. Na wat gerek en gestrek en de drie pilletjes te bewaren voor de dag ervoor
en er na kon ik vertrekken met de mededeling doe je best en succes, met nog tien
dagen te gaan. Nog twee keer een afstand van ongeveer 5/6 km gelopen en wat
lichte trainingen op de atletiekbaan, de laatste week met de toestemming van m’n
geliefde echtgenote me terug getrokken op de logeerkamer om te rusten en nog
eens rusten en me volproppen met koolhydraten rijk voedsel en dan maar zien hoe
het zal gaan. Maar m’n zelfvertrouwen kreeg ik met het uur weer terug en begon
ik uit te kijken naar de grote dag, na maanden van voorbereidingen en
"tegenslagen". Vrijdagavond vroeg naar bed want
om vier uur zou de wekker afgaan en onze zoon Marco zou me om kwart voor vijf in
Sneek afleveren aldus geschiedde. Met de beste wensen "ouwe" hou je
haaks en ik zie je bij de finish vertrok die rap naar huis om de kooi weer in te
kruipen. Ondanks de weinig opwekkende berichten van onze
Friese weerman zag het er prima uit en zou het die morgen ook blijven in
tegenstelling voor de wandelaars in de loop van de dag die te maken kregen met
een paar dikke buien. Zo zie je maar weer hardlopen heeft vele voordelen, je
blijft de buien ook voor. Niettemin is de wandeltocht een niet mindere
prestatie, want ik zie me nog geen acht of tien uur wandelen.
Om kwart over vijf vertrokken de bussen naar Easterbierum en daar was nog de
gelegenheid en tijd om de gebruikelijke handelingen te verrichten en de boeren
in de directe omgeving hebben nu een probleem met hun mestquotum zoveel mensen
moesten nog even het veld in. Ondertussen al wat bekenden
getroffen, ook de "Road Runners" Lies, Bert en Germ, al waren er en
nog vele anderen die ik niet gezien heb, maar je bent tenminste, veel met je
zelf bezig zoals ik. Om precies half zeven klonk het
startschot en konden we in een gedwongen rustig tempo vertrekken en duurde het
wel een kwartiertje voor er wat ruimte kwam, voor mij goed want de doelstelling
was uitlopen, de tijd van 4.10 had ik door de blessures al overboord gezet. Dan
is het prettig dat zo,n rustige Lies in de buurt is en ik dacht mij
raak je niet meer kwijt meid en het was nog gezellig ook en zo liepen we de
eerste 20 km in een lekker tempo door zonder moe te
worden. Wel voelde ik het scheenbeen steken maar dat ging later gelukkig weer
over en passeerden we nog heel wat lopers die een snellere start hadden gemaakt.
We genoten van de activiteiten langs de route, geweldig
wat al die mensen belangeloos gepresteerd hebben en dat in deze professionele
maatschappij waar alles om geld draait.
Dat is Foppe Huitema die voor ons loopt, zei Lies en ik dacht dat komt goed uit
even aansluiting maken en zo zijn we gedrieën nog
kilometers doorgelopen en zaten we nog steeds op een schema van een fractie
minder dan 10 km per uur. Op een gegeven moment heeft Lies
gedacht jongens lopen jullie maar lekker door maar ik neem wat meer tijd voor me
zelf en zo gingen Foppe en ik samen verder, bij 30 km ging het nog steeds
redelijk en zaten we iets over de drie uur lopen. Maar heel langzaam aan begon
het een slijtageslag te worden ik kreeg last van de heupen wat later overigens
weer verdween, maar de vermoeidheid in de benen nam zienderogen toe en richting
40 km begon de man met de hamer in zicht te komen. Foppe kon ik bijna niet meer
bijhouden en ik dacht ik moet en zal een beetje behoorlijk over de finish komen
en heb me een paar minuten rust gegund om wat te drinken. Wat waren de laatste
twee km zwaar, verschrikkelijk en aansluiten bij Foppe was er niet meer bij die
zat al een vier honderd meter voor en met dat verschil zijn we ook over de
finish gegaan. De tijd was ongeveer 4.30 en ik had de marathon volbracht en daar
ben ik heel content mee. Bij de finish stond de familie met mooie bossen bloemen
en gelukwensen en was de vermoeidheid snel voorbij, uiteraard zullen de benen
nog een paar dagen stijf zijn maar dat mag ook wel.
Maar zonder de hulp van thuis met de voeding die over een tijd van drie maanden
op mij afgestemd was, de sportmassage, de adviezen van trainers en vele anderen
met de opbeurende woorden en medeleven was het een stuk moeilijker geweest,
zoniet mislukt.
Maandag was het alweer een gewone dag en zo hoort het ook en na de zomer staat
me een nieuwe uitdaging te wachten want dan ga ik trainen
voor de 200 km schaatsen op de Weissensee in Februari 2001 waarvan ik het start
bewijs heb ontvangen.
Hielke v.d. Meulen
|