Rotterdam marathon 2003

 M-day, 13 april 2003

 Naar maanden van trainen, is de dag dan eindelijk aangebroken.

s’Morgens om half acht reden de marathon killers uit Joure weg.

Wie dat dan waren, nu van voor naar achter, Jetty A, Lies de V, Rob J,

Henk K, Marcel W en Rixte S.

We hadden Cor geregeld, om chauffeurtje te spelen, gezien zijn ruime interesse in bussen, vrachtauto’s en zoal meer. Met andere woorden internationaal transport van Friesland naar de Maasstad Rotterdam.

Ruim gerekend met koffiestop, sanitairestop enz. waren we om tien uur in Rotterdam.

Met de metro de stad in, waar we midden in het centrum uit konden stappen.

Lies had haast, want die had iets “vaags” geregeld met ballonnetjes en haar gewenste tijd.

Ze moest zich melden bij een “haas”, die haar zou gaan begeleiden om een tijd van 4.30uur te lopen. Met armbandje om sloot zij zich aan bij deze groep.

De rest van de groep ging gezamenlijk naar de kleedruimtes, ( sporthal bij een school) om zich om te kleden voor de start. Gezien de mooie (enigszins warme) omstandigheden was het weer wikken en wegen betreffende de kleren. Uiteindelijk koos ieder voor een korte broek met T-shirt. Laatste drinken mee het startvak in, nog even wc’tje op zoeken en zodoende om half twaalf klaar voor het startsein van twaalf uur.

Tien voor twaalf, werden we opgeschrikt ( sorry Rotterdam) door de enige echte levende Lee Towers. Zingende weg met 11000 deelnemers en bijna 1 miljoen toeschouwers zongen we allen, “We never walk alone”, met kippenvel op het lijf.

De laatste tellen nog en twaalf uur knalde een kanonschot ten teken van de start.

Succes allemaal, riepen we elkaar nog toe en daarna verloren we Rob uit het oog.

Een groepje met Jetty, Henk, Marcel en Rixte liepen gezamenlijk de “Zwaan” op, toegejuicht door  duizenden mensen op de brug.

Doordat we de training voor de marathon altijd met z,n vieren hebben gelopen, wisten we ook ongeveer waar ons tempo samen lag.

De streef tijd lag gemiddeld net onder de 4 uur.

De eerste lus van 21 kilometer ging langs  “kop-zuid”, Feyenoordstadion, terug naar de Erasmusbrug. Net voor de brug raakten we Marcel kwijt, even niet opgelet in de drukte.

We hoopten maar dat hij verder geen problemen had.

Op de brug werd de halve marathon aangegeven, onze tijd terplekke was ruim 1.55.00 uur.

Teken voor Jetty dat dit toch wel echt wat te langzaam ging!?, gezien haar wens om 3.45 uur te lopen. Henk had ook nog wel wat extra over, maar mijn persoontje vond het zo allemaal wel prima gaan.

Deze twee versnelden het tempo iets en verder moest ik het maar alleen uitzoeken.

Op 25 kilometer punt stonden mijn persoonlijke supporters, manlief Bart, zusje en nichtje.

Nu moet ik er wel bij zeggen dat Cor, met Simmy (Marcel zijn vrouw) ons begeleiden, door op elk metrostation omhoog te komen en ons drinken enz. aan te reiken.

Mijn dipje viel tussen 25-30km, vooral omdat ik dacht dat ik in tempo nogal terug viel.

Toen op het 30 kilometerpunt een tussentijd van 2.48 uur werd aangegeven, raakte ik toch nog enthousiast. Mijn eindtijd van ca. 4 uur leek nog aardig te gaan lukken.

Drinkposten op elke 5 km. waren nog mijn  enige houvast, deels door de warmte, dus heel erge dorst, deels door dat ik dan even kon wandelen.

Het 40 km. punt in zicht, doorbijten en in een persoonlijke tijd van 4.03.09 uur, mijn eerste marathon volbracht.

Net over de  finish stonden Jetty en Henk mij op te wachten, Jetty in een tijd van 3.52.01, en Henk in 3.59.06. Na de medaille en de roos, het hek uitgelopen waar Bart met rozen ons stond op te wachten. Ik moest nog wel een uurtje bij komen, daarna terug “gewandeld”, naar de kleedhokken. Tot mijn verbazing zaten daar Rob en Lies al, die helaas waren uitgestapt.

Maar geen Marcel, vrouw en kinderen te vinden.

Uiteindelijk kwamen zij tegen zes uur, aangelopen. Marcel was even uitgestapt maar had toch de marathon uit kunnen lopen. In een tijd van 4.55.01, was hij net voor de sluiting binnen gelopen. Totaal uitgedroogd, hebben ze hem eerst aan het infuus moeten leggen, voor hij naar de kleedhokken kon terug lopen.

Een uurtje verder waren we allemaal weer bij de auto terug.

Op naar Joure, waar ons de traditionele pizza stond op te wachten.

Half 11 s, avonds zette Cor mij voor de deur af, waar mijn 3 mannen mijn zorgzaam binnen haalden.

( PS. Alle dank voor Piebe die ons een perfect schema heeft voorgeschoteld, en verder Cor bedankt voor het rijden en mental coaching, en lieve vrienden en familie voor alle ondersteuning en tijd die mij werd gegund om dit te volbrengen.

Rixte