Hier de verslagen van Lies de Vries en Eelke Westra over
Rotterdam 2001
Rotterdam 22 april 2001
Peter Klos, onze eerste roadrunner-trainer, zei altijd "Fixeer
je niet op 1 bepaalde marathon!"
Zijn wijze woorden werden bijna weer waarheid. Eerst had ik vervoersproblemen;
manlief , vaste begeleider, chauffeur enz…kon niet mee vanwege rugklachten (zondagswerk
in de tuin werd meteen gestraft). De trein naar Rotterdam, vanuit Heerenveen ,
op zondag, vertrekt een beetje laat, het lukt je dan niet om voor 11 uur je
startnummer te halen. Toen ik had besloten dan maar naar Zwolle te gaan en daar
op de trein te stappen,kwam er een telefoontje van Julius en Tineke (ooit ook
Roadrunners).Zonder pardon zou ik zondagmorgen opgehaald en naar Rotterdam
gebracht worden.
Twee dagen voor de grote dag kreeg ik spierpijn (virus, te laag hb?) en toen
begon er ook nog een gewrichtje in een voet op te spelen. Psychisch?
Ondanks de slechte voortekenen stond ik zondags om half twaalf, door wondertape
bijeengehouden, op de Coolsingel, 5 over 12 ging ik over de startstreep.
Een eindje voor me zag ik zogenaamde pace-makers, zij helpen mensen een bepaalde
tijd te lopen en zijn herkenbaar aan een ballonnetje. Op de gele ballon voor me
stond 4h30, proberen maar dacht ik. Het lukte me eerst redelijk goed de hazen te
volgen, ondanks het feit dat mijn spieren me vertelden dat het wel wat hard ging.
Na 10 km bleken ook de hazen het tempo te hoog te vinden, het leek wel of ze
ineens gingen wandelen. Nou ja zeg dat vond ik weer te langzaam. Aldus besloot
ik in mijn eigen tempo verder te gaan, in de veronderstelling dat ik , als ik in
zou storten, weer zou kunnen aansluiten bij de gele ballonnetjes. Hoop doet
leven!
Het Feyenoord stadion kwam in zicht, bijna halfweg, Julius en Tineke had ik
onderweg een paar keer gezien en zijn zouden me weer opwachten bij 35 km. Helaas
kreeg ik steeds meer last van krampen in maag-darmen, diep inademen was pijnlijk.
De gele ballonnetjes kwamen voorbij…25 km, dit was niet leuk meer, ik wilde
wel stoppen. Naar de EHBO? Nee, die zouden me misschien direct plat leggen en
dat leek me nou ook weer niet nodig. Daar stond ik dan, een paar minuten, toen
ben ik maar voort gaan hobbelen, naar de 35 km , ik kon het mijn fans toch ook
niet aandoen om daar niet te verschijnen.
Het ging, soms wat sneller maar dan werd ik direct weer tot de orde geroepen
door of mijn buik of mijn benen. De laatste 3 km meende ik er goed aan te doen
mijn zere quadriceps even te rekken; ik zwaaide te snel mijn onderbeen omhoog
zodat een kramp in de hamstrings het gevolg was. Stom, stom, stom, maar ik kon
de schade beperkt houden en kon de Coolsingel bereiken. Het is daar bijna
heiligschennis als je gaat wandelen, er wordt van je verwacht
dat je een helpende hand biedt aan ergere wrakken dan jezelf en zo probeerde ik
een man vooruit te krijgen, die als een zombie voortstrompelde. Gejuich alom,
weer een gered. Na een 100 meter ben ik maar weer alleen gaan lopen, de man was
niet meer vooruit te branden.
Na 4h49 minuten en 53 seconden passeerde ik de finish. Daar kreeg ieder een stuk
plastic om tegen afkoeling, je kreeg een roos en een medaille (en trots dat je
daar dan op bent, het is onvoorstelbaar, normaal doet het me niets, maar die
blikjes van Rotterdam…)
Het was weer een fantastisch gebeuren,mooi weer, goede organisatie, leuk publiek
en natuurlijk hele fijne vrienden, Julius en Tineke. Zonder hen was ik bij de 25
km gestopt en had ik waarschijnlijk flink balend in de trein gezeten.
Lies de Vries
Marathon Rotterdam op 22 april 2001.
Na de marathon van Berlijn op 10 september 2000 (samen met Tj. v.d. Honing)
overheerste in eerste instantie tevredenheid. Mijn eerste marathon en gelopen in
een tijd van 4 uur en 10 minuten. Echter de voorbereiding was , door diverse
oorzaken, niet optimaal geweest, dus misschien was een snellere tijd mogelijk.
Misschien, misschien ja. Na lang twijfelen in dec. 2000 besloten om het nog maar
eens te proberen.
In januari 2001 gestart met de voorbereiding voor de marathon van Rotterdam op
22 april. De voorbereiding verliep voorspoedig en met volgens mij voldoende
kilometers "in de benen" keek ik uit naar het "Marathonweekend".
Op vrijdag 20 april naar Rotterdam om het startnummer op te halen. In de hal van
de "Cruiseterminal"Rotterdam op de kop van zuid was tevens een beurs
georganiseerd met alles wat een loper zich maar kan wensen aan kleding, drankjes
e.d. Daarna naar het centrum teneinde alvast de kleedaccommodatie en de start te
verkennen.
Op 22 april was het schitterend weer met volop zon. Om acht uur ‘s morgens
vertrokken met vrouw en oudste dochter. Bij aankomst in Rotterdam heeft de
familie mij afgezet en is zelf verder gereden naar familie in Vlaardingen, wiens
zoon eveneens de marathon zou lopen. De keuze van de loopkleding was nog wel
even moeilijk, maar ik besloot toch in lange broek te lopen.
Na mij verkleed te hebben, de "warming up" en rek- en strekoefening
werd het tijd mij naar het startvak te begeven, waar zich inmiddels zo’n 9.000
deelnemers hadden verzameld. Onder zeer veel belangstelling klonk om 12.00
precies het startschot, waarna de "strijd"kon beginnen. Na de start op
de Coolsingel gaat het direct richting Erasmusbrug, waar de kuitspieren even
getest werden door het "vals plat". Na de Erasmubrug ging het via een
route door Charlois richting stadion Feijenoord. Even voorbij het stadion was
het halve marathonpunt. Ik bereikte dit punt in een tijd van 1.51.03, zodat ik
redelijk op mijn schema van ongeveer 11 km. per uur liep. Mede door het mooie
weer en de vele honderden toeschouwers en de aanmoedigingen van de familie ging
het op rolletjes. Na het stadion ging de route weer over de Erasmusbrug. Nu ging
het toch wat moeilijker omhoog dan vlak na de start. Na de brug, van ongeveer km
25 tot km 28, loopt de heen en terugroute evenwijdig aan elkaar. Terwijl ik
voorploeterde richting 30 km. zag ik aan de overzijde richting finish de eerste
vrouw in de wedstrijd en de met kleurige haartooi versierde Dolf Jansen lopen.
Verder langs de Kralingse plas richting Pr. Alexander. Ook hier werd ik weer
luidkeels aangemoedigd door de familie. Bij het bereiken van het 35 kilometer
punt in een tijd van 3.09.26, de tijd genomen om goed te drinken voor de laatste
toch zware 7 kilometers. Na Pr. Alexander gaat het richting finish via het
Kralingse bos. Toch wel het zwaarste deel van de route. Een lang stuk "vals
plat"en geen toeschouwers.
Op het laatste stuk weer dikke rijen toeschouwers, de lopers luid aanmoedigend,
zodat de laatste 4 kilometer naar de finish op de Coolsingel , ondanks de
pijnlijke benen nog in redelijk tempo worden volbracht, Uiteindelijk finish ik
in een (netto)tijd van 3.52.49. Na een "koude"douche en enthousiaste
ontvangst door de familie kan de terugreis, lekker onderuitgezakt op de
achterbank van de auto, naar Fryslân worden aanvaard. Misschien volgend jaar
nog eens proberen? Misschien ja.
Eelke Westra
|