Joustermerkeloop 2006.

De Joustermerkeloop valt dit jaar heel laat nl. op 30 september. Wie denkt dat dan het weer wel wat koeler zal zijn, komt bedrogen uit. De maand september 2006 blijkt de warmste maand sinds 3 eeuwen te zijn…!

Voor mensen die lekker buiten willen zijn zaterdag 30 september en niet van plan zijn aan een hardloopfestijn mee te doen is het een uiterst fijne temperatuur. Voor menig hardloper, een serieus probleem. Allereerst dien ik zaterdagmorgen de Start to Run deelnemers te trainen. Ik heb iedereen gevraagd om 09.00 uur aanwezig te zijn, zodat ik op tijd aan de start van de Joustermerkeloopkan verschijnen. Dit is voor mij een goede voorbereiding, want ik kan de rek- en strekoefeningen mooi meedoen en ook rustig mee inlopen. Ik sta daarom ruimschoots op tijd aan de start voor de halve marathon. We proberen als deelnemers zo lang als mogelijk in de schaduw te blijven…!

Dan klinkt, na een inleidend verhaal van Roel de Jong, om 11.00 uur het verlossende startschot en zijn we los. De deelnemers aan de halve marathon lopen eerst een rondje over de Hofcamp alvorens de route van de deelnemers aan 11- en de 16 km te volgen.

Ik loop met Marcel Walstra en Maarten Bakker en we lopen in een behoorlijk tempo, echter niet te hard. Na het viaduct (aan het einde van de loop voor iedereen “de Jouster col”) gaan we de Haulster bossen in, waar het lekker koel is. Ik merk zelf dat mijn voeten niet willen wat mijn hoofd in gedachten heeft en dat mijn maag ook een beetje protesteert tegen het intense bewegingsritme. Intussen hebben we visite gekregen van Arie Terluin, maar die loopt net te hard voor ons. Ik moet helaas besluiten een stapje in te leveren en laat Marcel en Maarten op ongeveer 4 km gaan. Het wordt nu een poosje tanden bijten en hopen dat deze vroege inzinking voorbij gaat, anders wordt het een hele klus. Ik mis het 5 km bordje en dat is vervelend, want nu weet ik niet hoe ik ervoor sta. Gaandeweg gaan de benen beter en in de verte zie ik dat Marcel en Maarten ongeveer 200-300 meter voor me lopen zonder dat ze echt uit het zicht verdwijnen. We komen nu op het schelpenpad richting het Nannewijd en we lopen met de zon in de rug en pal voor de wind. Oef.. dit is erg warm, dit wordt voor iedereen flink afzien. Mijn maag voelt nog steeds wat vreemd, maar de benen doen weer wat het hoofd in gedachten heeft. We zijn nu weer zover dat we tussen de schaarse bomen rond het Nannewijd komen voor de broodnodige verkoeling en schaduw. Het 10 km punt nadert en tot mijn volle tevredenheid zit ik op een tussentijd van 45:25 minuten en zie ik dat Marcel zo’n 200 meter voor mij loopt en dat Maarten al verder weg loopt. Ik sla de drinkpost maar over i.v.m. de gesteldheid van mijn maag en bereid me voor op het tweede deel van de halve marathon. Ik loop nog steeds vrij gemakkelijk en we krijgen nu wind tegen, wat voor lekkere afkoeling zorgt. Ik merk dat ik heel langzaam inloop op Marcel en denk dat ik in dit tempo bij hem in de buurt kan komen. Hij wordt mijn richtpunt voor de komende kilometers…

We lopen inmiddels al weer op een schelpenpad tussen de bomen en slaan halverwege linksaf de Haulster bossen in, terwijl de deelnemers aan de 16,1 km lekker recht uit kunnen. Wij volgen zo in omgekeerde richting het parkoers van de eerste kilometers. Ik besluit een beetje op reserve te lopen, want ik weet dat het venijn in de staart zit met als klap op de vuurpijl de 800 meter lange drafbaan van zand en vlak daarna de enige col van Joure (het viaduct). Het idee dat we nu langdurig in de koelte lopen geeft me voldoende vertrouwen voor het vervolg. We komen zo langzamerhand in de buurt van het 15 km punt en ik ben Marcel tot op 30-40 meter genaderd. Ik ben benieuwd naar de tussentijd en klok 1:08:43, een uitstekende tijd en vind de tijd rijp om bij Marcel aan te tikken. Ik loop nu in een iets hoger tempo naar Marcel en ga hem even na het 15 km voorbij, hij kijkt een beetje geschrokken zo van; ‘waar komt die ineens vandaan’. Gelukkig kan hij het tempo volgen zodat we gezamenlijk verder lopen, Marcel in mijn kielzog, meestal is het andersom. We hebben het bos weer verlaten en krijgen nu de warmte weer te pakken en dat terwijl het absoluut zwaarste gedeelte van de loop nog moet komen…, en dat met de finish in zicht. Ik heb te doen met mensen die hier voor de eerste keer komen en met Joure in zicht niets vermoedend het tempo nog iets opschroeven voor een goede tijd.

Arie op weg naar de finish. Arie, dit is niet beleefd, dames gaan voor….!

Onverbiddelijk wijst Eddie Huisman ons “de drafbaan” op, ontsnappen is niet meer mogelijk. Vorig jaar hadden we nog de keuze of we de drafbaan met- of tegen de klok in wilden lopen, nu staat iemand op de baan die ons de baan met de wijzers van de klok mee stuurt.

Ik bergrijp er niets van, ik heb totaal geen last van het zand en loop nog steeds gemakkelijk en bij het verlaten van de baan heb ik totaal geen zware benen. We draaien na een korte adempauze van nog geen 3 minuten het fietspad op wat ons over de “Jouster col” voert. We krijgen nu ook wel last van de warmte, want we lopen voor de wind met de zon in de rug. Ook de “Jouster col” blijkt vandaag voor mij geen enkel probleem. Marcel zit intussen nog achter me, al heeft hij het aan zijn ademhaling te horen wel moeilijk. Tijdens de afdaling van de Jouster col besluit ik om mijn laatste reserves aan te spreken om een tijd in de buurt van de 1 uur en 36 minuten te realiseren. Marcel moet definitief lossen en met nog een kilometer te gaan zet ik alles op alles.

Ik kan de speaker al horen en met de finish in zicht zie ik aan de klok dat een goede tijd nog mogelijk is en in volle vaart ga ik door de finish in een tijd van 1:36:14!

Een geweldige prestatie en dat onder deze omstandigheden en het toch niet gemakkelijke parkoers. Dik tevreden neem ik een bekertje bouillon, wat mijn maag wel kan waarderen.

Piebe van den Berg