10 Miles Cross op Aruba,

Op maandag 23 januari 2006 zijn Hielkje en ik op Aruba aangekomen voor een bezoek aan mijn zwager Folkert Jagersma en mijn schoonzuster Fonnie op Aruba.

De vlucht was uitstekend en om ca. 20.00 uur plaatselijke tijd zijn we gearriveerd, de eerste dagen is het even wennen aan de temperatuur van 28-29°C. Maar dit went snel en dan gaat het kriebelen, want ik wil wel even lopen natuurlijk. Dit valt tegen, niet zozeer de temperatuur als wel de loslopende honden op Aruba. Deze honden lopen gewoon op straat en een aantal leeft zelfs in het wild. De hardlopers lopen hier allemaal met een stok om ze weg te slaan als het nodig is (en dit is nodig). Dus een kleine domper, hardlopen doe ik voor de lol niet voor lijfsbehoud.

Van mijn zwager, die bij de marechaussee op Aruba werkt, krijg ik te horen dat er zaterdag 28 jaunuari een 10 miles cross wordt gelopen. Hij moet uit hoofde van zijn functie daar het verkeer regelen. Het lijkt me wel wat, maar eerst even trainen natuurlijk. We besluiten naar de kust te rijden om daar langs de zee een uur hard te lopen, hij rijdt met de auto mee. Er zijn geen honden en de test slaagt, alhoewel het wel enorm warm is. De start van de10 miles cross van Aruba is op de legerbasis van de mariniers op Aruba en het tijdstip is 07.00 uur.

Het is dan net licht en de temperatuur is nog enigszins redelijk (28-30°C).

We vertrekken in het donker om kwart voor zes, even inschrijven en om om half zeven worden we met een legerbus naar de start gebracht. Het blijkt dat er niet heel veel deelnemers zijn, er hebben zich een kleine 30 mensen aangemeld. Het merendeel zijn stoer uitziende mariniers en een aantal Arubaanse cracks. Het parkoers wordt uitgelegd en iedereen zit braaf mee te knikken ten teken dat ze het parkoers direkt herkennen. Het blijkt voor een groot deel door geaccidenteerd terrein te gaan met flink wat hoogte verschillen. De route staat met pijlen aangegeven, ik weet hier heg noch steg en even ben ik bang dat ik straks vedwaald kan raken. De andere deelnemers zien er aardig jonger en zeer sportief uit. We vertrekken in de legerbus en na wat keren en draaien zijn we uiteindelijk in de middle of nowhere aangekomen. Een sportinstructeur roept met luide stem dat we nog 5 minuten krijgen om wat in te lopen, de meeste mannen gebruiken deze pauze om hun blaas nog even te legen. Dan roept dezelfde instructeur dat we over precies 1 minuut gaan starten, ik maak nog snel even mijn veters wat vaster. Er worden twee pionnen neergezet ten teken dat daar de start plaatsvindt. En precies na een minuut klinkt het startschot voor mijn eerste buitenlandse wedstrijd. Het terrein ziet er behoorlijke oneffen uit en overal liggen rotsstenen en de onverharde weg is niet bepaald vlak. Ik ga behoorlijk pittig van start en ik blijk bij lange na niet de langzaamste te zijn, ik zit ergens in de midden. Na ongeveer een kwartier blijkt dat ik te snel gestart ben en het geaccidenteerde terrein zorgt ervoor dat ik behoorlijk in tempo terug moet. In een veel rustiger tempo vervolg ik mijn weg en nu voel ik ineens hoe warm het wel niet is. We hebben uitzicht op de zee en hebben een behoorlijke wind tegen, aan de ene kant een lekkere verkoeling maar aan de andere kant wel taai in verhouding met de terrein gesteldheid. Gelukking zijn er genoeg drinkposten waar we op een unieke manier water aangereikt krijgen, nl. In kleine plastic zakjes. Voor mij ideaal, want ik kan niet hardlopen en tegelijk drinken uit een beker. Je bijt er met je tanden een klein gaatje in en slurpt het zakje zo leeg, je kunt ook heel gemakkelijk twee tegelijk meenemen. De eerste 5 km gaat in ongeveer 23.30 minuten, veel te snel gezien de omstandigheden. Net voor de tweede drinkpost gaat de weg ineens zeer steil omhoog en als in boven ben besluit om een rustpauze in te lasten, ik kan bijna niet meer op mijn benen staan. Het groepje wat ik eerst achter me had gelaten haalt me weer in, ze zijn verstandiger geweest dan ik. Ik kan ze nog net bijhouden en de ene na de andere helling dient genomen te worden. Na een kwartier gaat het weer wat beter en voel ik de kracht in mijn benen terug komen en komt het 10 km punt in zicht. Ik klok hier rond de 50 minuten, voor de omstandigheden niet eens heel slecht. Mijn hoofd voelt steeds roder, ondanks het feit dat ik een petje op heb. Een pet van Polar, gekregen bij mijn harslagmeter, in Aruba echter een bekend “biermerk”. Na het 10 km punt komen we eindelijk weer eens op “gewoon asfalt” en ineens lijkt het wel of ik geen last meer heb van de warmte, want ik kan weer aanzetten en laat het groepje weer achter. Een Arubaan uit groepje blijft me echter volgen, een paar keer hoor ik zijn voetstappen dichterbij komen en later hoor ik weer niets. Op een bepaald moment zie ik hem aan de andere kant van de weg voorbij gaan. Ik heb er geen moeite mee, ik ben al blij dat ik eindelijk weer lekker loop ondanks de steeds meer tevoorschijn komende zon. Ineens haal ik hem weer in en met nog twee kilometer te gaan, geeft hij het kennelijk op want ik hoor niets meer.

We worden door iemand van de organisatie gemaand links af te gaan, het is een uitstekend geregelde tocht overal duidelijke bordjes en ook vaak mensen die de weg wijzen. We gaan een klein straatje in en ineens heb ik drie honden achter me aan, ze zitten zowat op mijn schoenen. Na een 200 meter gaan ze ineens terug en wordt een andere deelnemer opgewacht door de honden, gelukkig die zijn weg. Mijn zwager komt in zicht op het moment dat we de weg over moeten steken, hij is enigszins verbaasd me te zien. Het blijkt dat ik nog aardig voorin zit, met een laatste krachtsinspanning ga ik het terrein weer op van de mariniers waar de finish is. Ik kom door in een tijd van 1:21:21. Het blijkt dat de loop 16,3 km is geweest. De Arubaan komt een minuut later binnen en feliciteert me met mijn prestatie, als ik hem vertel dat ik waarschijnlijk de oudste deelnemer ben met mijn 54 jaar kijkt hij me verbaasd aan. Hij dacht dat ik hooguit “een jaar of veertig” was. Even douchen in het gebouw van de marechaussee aldaar (sleutel van mijn zwager gekregen) en alles voelt weer normaal.

Er blijkt zelfs een heuse prijsuitreiking te zijn en in de masterclass (40 jaar en ouder) blijk ik zelfs nog derde ! geworden te zijn. Mijn eerste prijs ooit in een hardloopwedstrijd.

Al met al een zeer leuke ervaring.

Groet vanaf Aruba,

Piebe van den Berg