Marathon van Rotterdam op 10-04-2005

Eindelijk is het zover, ik sta in het startvak voor de marathon van Rotterdam. Wie mij een beetje kent, weet dat ik meerdere malen gezegd heb dat een marathon voor mij niet is weggelegd.

Uiteindelijk heb ik met toch over laten halen om aan een marathon mee te doen. De reden dat ik voor Rotterdam heb gekozen is het feit dat je door het publiek naar de finish wordt gedragen. Na 15 weken van voorbereiding sta ik nu dus op het punt te starten. Om 10.55 uur worden we eerst nog toegezongen door Lee Towers met het indrukwekkende “You ‘ll never walk alone”. Even daarna klinkt het kanonschot voor de start. Het duurt nog zo’n 5 minuten alvorens ik door de start ga. Alom lopers en aan weerskanten een enorme haag toeschouwers. Opeens ontdek ik Hielkje met mijn zoon Fokke en schoondochter Anke in de mêlee van toeschouwers. Zij zullen me die dag op meerdere plaatsten aanmoedigen evenals een vijftal RoadRunners te weten; Jetty Rixte, Henk, Rob en Cor. Ik probeer een beetje in het ritme te komen, wat moeilijk gaat met zoveel lopers om je heen. De eerste kilometers blijft dit zo, opeens wordt ik op de Erasmusbrug toegeschreeuwd door het vijftal RoadRunners. Zij hebben mij herkend aan mijn rode petje dat ik als herkenning voor iedereen heb opgezet (achteraf terecht want we krijgen nogal wat regen).

Langzamerhand krijgt iedere loper wat meer bewegingsvrijheid. Ik lig iets onder mijn schema van 3 uur 40. Het lijkt me verstandig om wat voorsprong op het schema te houden, want de laatste kilometers zullen wel lastiger worden dan de eerste en nu gaat het nog gemakkelijk. Het is koud weer en langzamerhand begint de motregen over te gaan in hardere regen druppels. Door de aanmoedigingen van het publiek, dat het nog kouder heeft dan wij trek ik me er niets van aan. De supporters, zowel mijn familie als de RoudRunners, duiken steeds op aan de rand van het parkoers en het geeft me een enorme stimulans. Later hoor ik dat supporteren bijna even vermoeiend is als zelf meedoen. Vooralsnog loopt het nog goed, ik kom op 15 km door in 1 uur 16, dat is nog zeer goed. Ik pak zoveel mogelijk bij elke stand een bekertje water mee, alhoewel het wel erg koud water is. Ik krijg hier toch last van, het ligt als een blok op de maag. In de buurt van het Feijenoord stadion worden we fanatiek toegezongen met; “zo’n goeie hebben we hier nog niet gehad”. We naderen nu het punt van de halve marathon en als ik over de mat ga geeft mijn horloge 1 uur 47 aan. Het gaat nog steeds goed. We komen nu steeds dichter bij de Erasmusbrug en dat is te merken aan de publieke belangstelling, hier staan enorme hoeveelheden mensen dicht opeen gepakt. In de bocht naar de aanloop van de brug ontdek in Hielkje en mijn zoon Fokke die mij fanatiek toe schreeuwen. Eenmaal op de brug merk ik de vermoeidheid in mijn benen, het lijkt wel of ik een berg oploop. De benen protesteren behoorlijk de brug op, ook na de brug merk ik dat het nu moeilijker gaat worden. De laatste maanden van de trainingen heb ik een dieet van Herbalife gevolgd en de laatste hoeveelheid van de shake heb ik nu weggewerkt. We draaien nu het centrum weer in en ineens ontdek ik Rob op de tribune, hij schreeuwt mij fanatiek toe. Ik heb het dan behoorlijk moeilijk, we slaan de bocht om en daar staan ook de andere RoadRunners mij fanatiek aan te moedigen. Ik probeer mij beter voor te doen dan het is, maar ik moet toegeven dat ik het moeilijk heb, waarschijnlijk toch een combinatie van de kou en de regen. Ik besluit het schema te laten voor wat het is en in mijn eigen tempo verder te gaan. We hebben nu een heel stuk met de wind mee en ik krijg het wat warm en ik zit er wat door. Ik kan me minder goed concentreren, ik pak nu een strip met gel uit mijn heuptasje en werk deze op het 30 km punt naar binnen gevolgd door een bekertje water. Na een kilometer merk ik ineens dat mijn hoofd weer fris is, dit komt door de hoeveelheid cafeïne die eveneens in de gel zit.

Piebe bij het 40 km punt, de laatste loodjes…

Ik heb er nu weer vertrouwen in, want ik heb nog een gel en kan deze mooi op het 35 km punt nog innemen. Het gaat redelijk goed, het ene na het ander kilometer punt passeer ik. Ik zit ongeveer op een schema van 3 uur 40, maar echt veel invloed op de snelheid heb ik niet meer. Het is nu een zaak van rustig uitlopen. Nu naderen we eindelijk weer het centrum en wordt de publieke belangstelling weer beter. Nu en dan zie ik een deelnemer die erdoor zit en moet overgeven, ik mag nog niet klagen. Bij het 40 km punt staan Hielkje, Fokke en Anke die mij nog eenmaal een mentale opkikker geven voor het laatste stuk. Het gaat nu weer lekker nog maar een klein stukje, dan ineens staat er op de weg nog 1000 meter. Ik kijk op mijn horloge en die staat op 3 uur 33, verdorie als ik nog even aanzet, kan ik nog net onder de 3 uur 40 komen. Ik verzamel nog eenmaal alle krachten voor een eindsprint en ik passeer nu diverse moe gestreden medelopers. Wederom een schreeuw van de tribune, die uitpuilt met toeschouwers, en ik ontdek Rob die mij nog eenmaal toeschreeuwt. Ik duik over de finish en zet mijn horloge met enige moeite stil en zie tot mijn verbazing een tijd van 3:39:54! Heb ik het toch nog gered, pardoes krijg ik een hand van burgemeester Opstelten van Rotterdam die alle mensen staat op te wachten aan de finish.

Ik voel me nog superfit na de eindsprint en ineens zie ik dat ik naast Marcel Walstra sta, die ook net binnen is. Hij ziet er niet fit meer uit en blijkt enkele minuten langzamer dan ik gelopen te hebben. De chip moet nu weer af en diverse lopers moeten geholpen worden om het ding er weer uit te krijgen, gelukkig kan ik het zelf nog. We krijgen een medaille omgehangen en een plastic deken om warm te blijven. Na een flesje caloriedrank, zoek ik langzaam nagenietend de kleedruimte weer op.

Na een flinke douche beurt (heerlijk warm water) wordt ik buiten opgewacht door mijn familieleden en supporters. Van beiden krijg ik bloemen. Na wat broodjes te hebben genuttigd gaan we weer huiswaarts.

Mijn marathon debuut zit erop en ik moet zeggen ik ben uiterst tevreden en eigenlijk niet eens heel erg moe.

Piebe