|
Halve Slachte Marathon Wommels Op de aankondigingen stond
vermeld “de halve Slachte Marathon van Wommels”. Deze tekst intrigeerde mij, ik heb “de Slachte Marathon Nou ja, een man een man, een
woord een woord is het gezegde. Om goed voorbereid te zijn voor 2008…! ben ik
van plan in 2005 de marathon van Rotterdam al vast te lopen. Om het parkoers
een beetje te verkennen, had ik besloten de halve Slachte
Marathon van Wommels mee te doen op 27 november,
die nl. voor een vrij groot gedeelte over de inmiddels legendarische Slachtedijk
voert. Het is zaterdagmorgen 27
november klokslag acht uur, wanneer ik voor het eerst een blik naar buiten
werp. Het weer laat zich erg goed aanzien in tegenstelling tot de avond
ervoor toen het goot van de regen, geen reden dus om thuis te blijven. Goed gemutst stap ik om half
tien in de auto, ik heb er zin in. Om goed tien uur sta ik al in het centrum
van Wommels, waar ik me moet inschrijven in een
café restaurant met de veelzeggende naam “ ’t Reade Hynder”. Na het inschrijven loop ik
mede organisator Wietse Jonker (een oud klasgenoot van de lagere school uit Grou) tegen het lijf. Hij legt mij uit dat ik me moet
omkleden in een schoolgebouw een eindje verderop. In de kleedkamer kom ik
naast René van Kaam te zitten, een super talent van
48 jaar...! Hij heeft dit jaar al 9 marathons gelopen en is in zijn
leeftijdsklasse ongenaakbaar, hij loopt marathons in 2.45 uur! Ook in
dezelfde kleedkamer zit Wybren Visser een 82 jarige
man, die nog elke week als het kan een trimloopje meedoet, vandaag zelfs de
10 km… Over leeftijden hoeft men
het dus in deze kleedruimte niet te hebben, ook ontwaar ik ons aller Harry Wijnja in de kleedruimte,
evenals Harmen Jorritsma
beiden uit Joure. Ik kleed mij heel geruisloos om, met zoveel talent in een
kleedruimte doet men er maar beter het zwijgen toe. Buiten tijdens het inlopen,
tref ik Lies de Vries en Foppe Huitema,
die beiden de afstand van Het is elf uur als oud
wethouder Jelsma van Skarsterlân het startschot
lost en in een zucht is de meute verdwenen. We gaan al direct een tunneltje
onder de snelweg door en raken al snel uit het zicht van Wommels.
Het begin is uitstekend, ik loop lekker op kop in een groepje van vijf
mensen. Na een tijdje kijk ik eens op mijn horloge, want volgens mij zijn we
in de buurt van het Het blijkt dat we nog maar
net 16 minuten hebben gelopen, het voelt ineens niet echt goed. Mijn benen
voelen zwaar aan en ik besluit om me terug te laten zakken uit het groepje en
gas terug te nemen. Ineens blijk ik alleen te lopen. Voorbij het
Langzaam aan kom ik echter
in het ritme en intussen aanschouw ik de enorme weidsheid van het landschap,
duidelijk heel anders dan de omgeving van Joure. Het zal na een minuut of
veertig zijn of hoor ik langzaam het geluid van voetstappen naderen. Na een
tijdje word ik ingehaald door een groepje van 3 ook al wat “oudere mannen”.
Ik probeer een poosje in hun tempo mee te lopen, omdat we nu tegen de wind in
moeten. Ik moet nu wel overschakelen naar een iets hogere pasfrequentie, maar
na een minuut of 10 moet ik ze toch weer loslaten en zwalk ik weer alleen
over de Slachtedijk, die mijn benen niet echt goed
gezind lijkt.
De
weidsheid van de Slachtedyk Ik loop langs dorpen en
streken waar ik nooit eerder geweest ben of van gehoord heb, zoals Swarte Beien, Meilahuizen, De Klieuw, Reahus, Easterein en Itens. Na de
passage van het Het kan nu vast niet lang
meer zijn en dan ontwaar ik eindelijk op de weg de aanduiding van het Tijden van de andere lopers:
klik hier |
|
Piebe van
den Berg |
Klik op vorige in uw browser om terug te keren naar
roadrunnersjoure.nl