Op avontuur naar Ameland?!

Zaterdag 11 december stond er een nieuwe loop op de kalender: de Ameland ADVENTURE-RUN. Er was niet zoveel animo vanuit de Roadrunners, zodat we onderling wat afspraken met elkaar. De familie Huisman had de auto vol, zo ook de familie De Vries. Zaterdagmorgen om 08.00 uur stond Wiebe Amels bij me voor de deur. Bij het station van Grou zijn we samen verder gereden met Harrie Wijnja en Harmen Jorritsma. Om half tien was de afvaart vanaf Holwerd, toen we aankwamen voer net de boot weg, maar geen paniek; er zou een volgende boot volgen, hè gelukkig. Na een voorspoedige overtocht meerden we om half elf aan . We hadden nog een uur om ons om te kleden en warm te worden. De eerste warming up was het lopen naar de sporthal, die was best nog wel een eind lopen, maar we waren inmiddels aardig op temperatuur. Gauw omkleden en nog gauw naar de w.c. Eindelijk naar de start, ik kan m’n jackje aan Eddie Huisman kwijt en ga bij Appie de Vries en Marjan Huisman staan. We zijn nog druk aan het kletsen- we konden de speaker toch niet verstaan- gaat ineens het startpistool af. ‘Goh, zijn we al begonnen?’ Na een minuutje wandelen, komen we eindelijk over de startmatten, nu begint het echt. Daar het een nieuwe loop was heb ik me in de bieb maar wat georiënteerd,; de loop zou een zware zijn. Eerst door het bos, over veel heuvels, dus was het advies: wees niet te gretig aan het begin. Na de kuitenbijters loop ik naar de strandopgang, alwaar ik Erna Dalemans nog inhaal. Aangekomen op het strand kom ik al gauw in mijn ritme, genietend van het ruisen van de branding. Halverwege het strand staat de eerste verzorgingspost, even een paar passen wandelen om goed te kunnen drinken en gauw weer verder. Vol goede moed ga ik het strand weer af, wat voor avontuur staat ons nu te wachten?

Achter de duinen gaan we op een smal paadje verder in oostelijke richting, ha weer een oranje zeil- een verzorgingspost- weer even wandelen om te drinken. Halverwege het klimmetje zijn we op de tien kilometer, ik klok op ±57 minuten. Na nog wat smalle, heuvelachtige paadjes zie ik allemaal paarden, daar gaan we dus tussendoor. De paarden staan ons vanachter de hekken gade te slaan, ik geniet altijd weer van de rust die dieren uitstralen, maar bedenk me dat ik niet in moet zakken wat tempo betreft. Hé, in de verte doemt weer een oranje zeil op, de 15 kilometer komt in zicht. Nog maar 6 kilometer en ik ben er! Alleen had ik het venijn niet meer in de staart verwacht; de zeedijk waar geen einde aan lijkt te komen. Door de mist die stiekem aan dichter wordt, heb je geen idee waar je heen gaat. De dijk loopt een beetje schuin af, dus je loopt ook wat scheef, wat ook weer zwaar is. Ha, ik zie ineens mensen de dijk oversteken, weer wat anders. Een klinkerweg spreidt zich voor me uit, alleen zie ik het einde niet. Plots staat daar 20 kilometer op de weg geverfd, joepie m’n laatste kilometer! Ook zie ik 2 koplampen, daar zal vast het einde van die gladde klinkers zijn! Ja, ook hier dacht ik weer goed, nog even een stukje door Nes en ik bereik de finish. Mijn doel, binnen de 2 uren finishen heb ik gelukkig kunnen nastreven. We krijgen een mooie medaille omgehangen en daarbij een fles Aquarius.

Ik neem 2 bekers bouillon en ga gauw naar de sporthal. Ik verheug me verschrikkelijk op een heerlijk warme douche, die heb ik wel verdiend, vind ik zelf. Bij de sporthal zie ik Harmen al, hij zegt dat ze nog even naar de finish gaan om te kijken en dat we elkaar daar weer treffen. Ik pak m’n tas en ga naar de kleedkamers, waar mij een letterlijk koude douche wacht, nou ja gauw afspoelen dan maar en vanavond thuis maar een lekker warme douche. Ik kleed me aan en ga ook naar de finish, alleen zie ik geen bekende, ik loop dan maar gauw door naar de boot. Onderweg loop ik Wiebe achterop en bij de terminal zien we Harmen en Harrie ook al weer. Om 14.30 uur varen we weer naar het vasteland, waar we om ±15.30 uur aanmeren. Al met al zijn we om 17.00 uur weer thuis. Zodra dochter Baukje de medaille bekijkt, heb ik ook door hoe ze op de naam ADVENTure run zijn gekomen. Deze loop zal eventueel ook volgend jaar weer in de ADVENT worden gehouden. Misschien een nieuwe klassieker? We zullen volgend jaar wel weer eens zien. Hopen dat het zicht een eventuele volgende keer ook beter is, dat komt een loop ook ten goede, want deze loop verdient het! Hij was zwaar, maar mooi afwisselend.

Marja van der Werf