Terschelling Berenloop 2004

Zondag 7 november was het dan eindelijk weer zover. Ons jaarlijkse uitstapje als Road Runners naar de Terschelling Berenloop. We hebben hier echt naar toe geleefd en getraind, en voor sommigen was het de belangrijkste loop van het jaar.

Rond half 8 verzamelen bij de Stuit. Ook dit keer kwam een heel gezelschap opdagen. Het leek wel een schoolreisje, alleen nu geen snoep mee voor onderweg, maar koolhydratenvoeding en energiedrank.

Vol goede moed en met mooi weer gingen we met auto’s op reis. Waaruit bestond de groep ook al weer? Een overzicht. De Afwezigen: zes lopers die door diverse oorzaken verstek moesten laten gaan. De Trainer: Piebe, voor rek, strek en gesprek. De Debutanten: Frank, Fulco, Hein en Wilma. De Wedstrijdloper: Harry. De Blessuurante: Jetty, die ondanks haar knieblessure toch wou proberen rustig uit te lopen. De Muzikant: Léon Accordéon, welke na de loop nog energie over moest hebben voor een optreden op de terugreis met de boot. De Pionier: ondergetekende die alle 7 vorige edities had gelopen. De Supporter: Simmy, die manlief Marcel tijdens de loop van voeding moest voorzien en op het rechte pad houden. En de vele Anderen: die meer of minder fanatiek ook dit jaar weer hun beste beentje wilden voorzetten. Zie ook de deelnemers/uitslagen lijst.

In Harlingen aangekomen konden we de auto’s weer vlot kwijt dicht bij de haven. En dan direct vooraan in de vertrekhal om ons zithoekje op de boot te bemachtigen. Op de heenreis weer de nodige rondjes koffie en regelmatig de energievoeding. Ook weer speculaties en misschien wel weddenschappen over de tijden. En ik kan het niet ontkennen, want er waren teveel getuigen: ik zou dit keer wel eens onder de 1.40 lopen (PR 1.46). Niet onmogelijk dacht ik zo, want de hele week gerust en flink wat macaroni gehad.

Ook Martin en Bianca waren aan boord voor een fotosessie op het eiland. Dit heeft al een mooie actiefoto in de Jouster opgeleverd.

Op Terschelling werden we verwelkomd door een muziekkorps en een schitterend zonnetje. Op naar de kleedkamers. Wel oneerlijk verdeeld eigenlijk, want de dames konden direct in de bus stappen, terwijl wij met volle bepakking nog een eind moesten lopen. En dan ook nog in het “fietsenhok van de parkeergarage” terechtkomen. Maar we zijn inmiddels al gehecht aan ons warme en rustige plekje tussen de fietsen. En ook: via een verborgen hoteltrap komen we snel bij onze privé WC. Nog even de laatste drankjes en dan maar omkleden. De meeste Road Runners kozen voor “de korte broek”, dus dat heb ik ook maar gedaan. Achteraf de juiste keuze. Inlopen naar de start en nog een gezamenlijke warming-up. Hierna werden we bij de start weer met de dames herenigd. Nog even de start van de marathon- en wedstrijdlopers volgen, en dan zelf in het startvak, en goed vooraan. Om me heen kijkend zag ik veel gespannen gezichtjes: nu moest het dan toch gebeuren.

Zoals gebruikelijk een gedrang bij de start.

Na de start probeerde ik direct al een pittig tempo aan te houden, ik voelde me natuurlijk nog super. En na een km haalde ik zelfs Piebe al in, onvoorstelbaar! Maar al kort hierna kreeg ik last van de bovenbenen. Te snel gestart en daardoor al verzuurd? Het kostte me wel 10 km om hier weer van te herstellen. Ondertussen haalde ook Rixte me al in, nog zo’n dreun. Een tijdje met haar opgelopen, maar heb haar laten gaan, want ze wou bij de posten geen theepauze nemen. Ik bleef hopen op haar gebruikelijke instorting halverwege (wat dus nu juist niet gebeurde). Verder heb ik van onze groep alleen Klaas (meelevend) en Leon (vrolijk dartelend) nog voorbij zien komen, de rest was dus constant voor of achter me. Toen na de duinpaadjes kwam de strandopgang, erg zwaar. Ik kon mezelf nog net bedwingen om niet te wandelen. Vreemd genoeg vond ik het strand zelfs nog het prettigst om te lopen. Na het strand eindelijk de laatste etappe. Hoewel de naam “Longway” door sommigen alleen mag worden gefluisterd, viel deze lijdensweg mij dit keer best mee. Het was zomaar voorbij. Toch jammer dat Jetty mij nu nog net weer moest inhalen.

Na de finish eerst flink uithijgen en dan aan de warme thee. T-shirt en medaille afhalen, en dan zo snel mogelijk naar de douche.

Zo rond half 5, na douchen en napraten, zijn we maar weer naar de boot geslenterd. Het was nog even spannend of de dames op tijd uit het zwembad zouden komen, maar gelukkig konden ze nog mee op de boot.

Op de terugweg was iedereen natuurlijk ontspannen, en kwamen de (sterke) verhalen los. En Leon met zijn “trekkast” bracht de stemming er nog meer in. De tijden? Volgens mij was iedereen dik tevreden en waren er zelfs PR’s gelopen. Ook de debutanten hebben het er goed vanaf gebracht. Vooral voor Wilma, onze “ambitieuze pupil”, was het een flinke opsteker. Ik tip haar dan ook als de nieuwe belofte voor de toekomst. Een klasse apart is natuurlijk Harry met een tijd van 1.17! En ikzelf?: nou 1.47 viel eigenlijk flink tegen. Natuurlijk ga je dan oorzaken zoeken: te oude schoenen, te snel gestart, nog wat verkouden, etc. Maar eigenlijk is het zoals iemand tegen me zei: Henk: je liep gewoon weer gewóón!

In Joure aangekomen gingen we volgens traditie weer gezellig uit eten naar de pizzeria. En zowaar ook nog een kleine geïmproviseerde toespraak van onze voorzitter Laurens. Kunnen we weer een jaar mee vooruit.

Henk Klompmaker