Piebe heeft mij gevraagd een verslag te schrijven over de Berenloop. Het zijn twee verhalen door elkaar geworden, één over mijn afzien en één over ons allemaal.
"De Longway, 14.28 uur. Zuchtend en steunend bereik ik het bord van nog 4 km. Poeh, dat is bijna twee keer de afstand tot het viaduct en weer terug naar Joure. Wat een eind. F..., wat zit ik stuck. Leon loopt bij me weg en heel langzaam maar zeker wordt ik ingehaald door een meisje in een lichtblauwe trui, dat mag niet van mezelf en ik zet weer aan."
Beloofd is beloofd, alle Roadrunners van de Berenloop worden genoemd. Om te beginnen, hoe ging het met het lopen. Marja liep ondanks een slechte nacht een prima tijd, diesel Rob was de gehele dag beresterk en Douwe Wietze werd sneaky ingehaald tijdens een plaspauze in het struikgewas. En wat te denken van Johannes die mij met 6 seconden versloeg of Laurens die hetzelfde met Johanna deed. Johanna die ook nog haar koffie/medaille/shirt in het zwembad liet liggen. Of van Henk, die midden in de regenstorm van hotel naar boot, zijn schoenveters weer moest vastmaken. "West-Terschelling, 14.39 uur. Nog 2 km te lopen. Dit is niet leuk meer, dit is niet leuk meer zeg ik steeds tegen mezelf. Een oudere hardloper stapt langzaam, waggelt en valt bijna om. Gelukkig komen er direct twee toeschouwers op hem af, zodat ik door kan lopen. Het meisje met de lichtblauwe trui loopt nu naast me."
Dat het een zware dag was, dat moge duidelijk zijn. Maar dat Klaas Sietze zo moe was dat hij niet meer mee naar de pizzeria ging en dat schoonmoeder Coby een kinder!pizza bestelde, dat hadden we niet verwacht. Tijdens de muziek van de superieure Leon, ook tijdens de race, vertelden Jetty (nieuw PR) en Rixte dat ze heel erg veel samen doen. Zoals samen lopen, samen op vakantie gaan en zelfs samen plassen. En Piebe legde uit dat intens beminnen voor de wedstrijd helemaal geen kwaad kan. Ervaring Piebe?
"West-Terschelling, 14.45 uur. Nog 888 m te lopen. Ik kan er niet om lachen, nog 888 m en het meisje met de lichtblauwe trui loopt voor me. Nu nog een stuk langs de haven en dan steil omhoog de winkelstraat in. Vol in de wind, en die bocht lijkt steeds verder weg. Is dat de bocht, ja achter het Willem Barentzhuisje, eromheen en dan omhoog. Ik sprint, kan ik dat nog, ja het gaat, het lichtblauwe meisje voorbij, de eerste matten en dan de tweede matten en door de finish. Marcel geeft me mijn jas, het is over, het is voorbij."
Marcel, hij had de snelste tijd maar vergat bij het douchen zijn handdoek mee te nemen, leende de gebruikte van Piebe en werd de gehele terugreis begeleid door een vreemde geur. Over luchtjes gesproken, Bert rookt sterke sigaren en ziet er met deze rookstokjes, pet en leren jack uit als een Cubaanse bokstrainer.En wat te denken van Lies, zo'n aardig gezichtje maar ondertussen, wel proletarisch winkelen en zelf vlaggetjes meenemen.
"West-Terschelling, 15.10 uur. Ik loop richting van hotel Skylge, met in mijn rechterhand de buit van vandaag, een fraai T-shirt, een medaille en een pak Spaanse koffie. Het regent, en ik voel me moe, maar vooral trots. Een aardige Jousterin wacht op haar man die straks zal finishen, ik vertel haar mijn tijd en ze vraagt of ik wedstrijdloper ben... Even later fietst een ouder echtpaar me tegemoet en roept gefeliciteerd! Nu weet ik weer waar voor ik het doe, wat is het toch een lekker gevoel."
Ondanks de storm en regen hebben we samen een fantastische dag gehad en heeft ieder voor zich een prima prestatie neergezet.

Roelf Kok