Egmond 2003, a beautiful day !. Hoezo ?.
Wel, lees snel verder beste Runner en je weet alles. 13 januari was de dag. Met ons 5-en in de bus van Rixte vertrokken we om half 9 naar Egmond om de halve marathon weer eventjes af te lopen. De bus bemanning bestond uit: Lies, Coby, Jetty, Marcel, de voortreffelijke chauffeuse Rixte, en ondergetekende. Helaas moesten we Cor missen, vanwege een ongeval met z’n knie, zoals de meesten wel zullen weten. Cor hebben we trouwens later op de dag nog wel gezien. Cor van harte beterschap !.
Onderweg naar Egmond zat de stemming er al goed in. Iedereen was behoorlijk fit. Trainingsbeest Marcel stond alweer te popelen om in de startblokken. Lies had nog wel een hoestje, maar ze was vast van plan om dat er wel uit te zweten. De andere dames zagen het ook best wel zitten. Coby is altijd wel in goede vorm. En Rixte en Jetty waren de laatste weken al behoorlijk "loops". Ze zijn in training voor de marathon in april en zijn dus al een tijdje fanatiek bezig om kilometers te draaien. (overigens ook Marcel en Lies trainen hiervoor). Elke 2 weken 2 km meer. Op het moment dat je dit leest is een duurloopje van 27 km al aan de beurt. Voor de aardigheid en om de moed er in te houden draaf ik dan maar met hun mee.
Maar goed, ik dwaal af, want we zijn nog steeds niet in Egmond. Onderweg in Noord-Holland zijn we gestopt bij een benzinepomp. Even een bekertje koffie en de WC. Het zonnetje kwam al door, dit beloofde een mooie dag. In het polderlandschap zagen we al mensen op de vaarten schaatsen. We hebben wel even gedacht van: ja dit is ook best leuk, gaan we terug?.
In Alkmaar was het perfect geregeld. Het busje parkeren en direct in de pendelbus stappen, welke ons naar Egmond bracht. Nee, toch niet direct, overal waar de dames een mobiel WC hokje zien moeten ze heen.
In Egmond zelf was het even lopen naar de sporthal. Hier kwamen we Cor’s broer Gerrit tegen. Voordat ik deze beste jongen vergeet in de rest van het verhaal nog het volgende: gelukkig was ik dit keer sneller dan Gerrit. Want het komt vaak voor dat Gerrit sneller is dan mij zonder dat hij er voor traint, en dat kan ik niet best hebben.
In de sporthal was het net een grote kippenschuur. De hele vloer zat propvol met zich omkledende sporters. We hebben daartussen toch maar een plaatsje gezocht, zo’n beetje half onder een tafel. Terwijl de anderen zich al hadden omgekleed stond ik nog steeds in m’n onderbroek in dubio: wordt het nu 2 shirts met, of 3 shirts zonder windjack. Toch maar voor het laatste gekozen.
Dan naar de start op de boulevard. Ook hier weer WC hokjes, dus je raad het al. Nog even rekken en inlopen. Toen bleek dat Coby nog het wakkerst van ons was, ze attendeerde Marcel er nog even op dat hij z’n lange broek toch echt verkeerd om aanhad. Dus Marcel op straat maar weer uit de broek.
Toen op naar de startkooien (per tijdklasse een apart startvak). Vlak voor de hekken ook hier weer WC’s, dus …
In de kooi moesten we zeker nog wel 10 minuten wachten voor we over de startmatten konden. Het zonnetje was inmiddels verdwenen. Nu een wat grauwe lucht en zeewind. Marcel was zo snugger om een soortement vuilniszak over de schouders te trekken tegen de afkoeling. Dan de kern van het verhaal. Om een indruk te geven van het parcours: eerst 3 km door het dorp, dan 8 km over het strand, en als laatste 10 km terug over de duinpaden.
In het dorp waren we nog bij elkaar (behalve Lies welke in een later tijdvak startte). We konden ook moeilijk inhalen, want het was nogal bochtig en we zaten in de meute. Ook gevaarlijke paaltjes. Daarna het strand op. Doordat ik even verslapte was ik de anderen kwijt, er zat nu een hele groep tussen. Ik kon wel sneller, maar dan moest ik van de harde strandstrook af en door het mulle zand deze groep inhalen met behoorlijke tegenwind. Of ik moest heel dicht tegen de zeelijn inhalen. Maar met af en toe een flinke golf wilde ik ook geen natte voeten riskeren. Ik besloot dus om het zo maar te laten, en niet teveel energie te verspillen, op de terugweg zou ik wel zien.
Na het strand nog even een stevige klim naar de verzorgingspost in de duinen. Daar stond Coby al klaar met de thee op mij te wachten. Of was ze moe? In ieder geval, de anderen niet, want die waren er al vandoor.
 

Dan terug door de duinen. Een halve km nog met Coby opgelopen, en toen gevraagd of ik sneller mocht. Met permissie heb ik haar in de steek gelaten. Ik had nog genoeg energie om te versnellen. Het hele eind tot de finish ging echt heerlijk! Ik had nergens last van en kon constant groepjes inhalen. Ook kwam het zonnetje er weer bij in de rug, dus ook nog genieten van de natuur. Het enige nadeel was dat sommige klinkerstroken door de ijzel nog behoorlijk glad waren, hier moest ik toch iets inhouden. Ook de laatste km met een flink stijgende weg ging prima, hoewel dit toch een gevreesd stukje is. Het heet daarom ook de Bloedweg en er staat altijd een EHBO post. Na de finish stonden Rixte en Jetty al klaar om mij op te vangen. Coby en Lies moesten nu nog binnenkomen.
Uiteindelijk hebben we allemaal heel lekker gelopen en de tijden van vorig jaar verbeterd, dus iedereen zeer tevreden. Voor de uitslagen, zie elders in dit prachtblad. Terug in de sporthal naar de douches of zelfs in het zwembad, en dan terug naar Friesland. Dus eerst de bus en daarna het busje.
Maar we gingen nog niet naar huis, want …. naar Bolsward naar de pizzeria ! Ook Cor kwam net aanrijden. We hadden gereserveerd, dus we konden zo aan tafel. Na een drankje had Cor ook nog een verrassing voor ons en zette hierbij een grote plastic zak op tafel. Dus wij waren al helemaal in de stemming van een huldiging met bekers en medailles. Bleek dat hij alleen maar chocolade repen had gekocht ! De pizza, ijsjes en drankjes smaakten iedereen best, en het werd ook al wat later, rondom mij sloeg de vermoeidheid al toe, dus zijn we maar naar huis gereden.

Een hele geslaagde dag dus, uiteraard volgend jaar weer naar deze klassieker !.

Misschien met een grotere groep? Er zijn bij de RoadRunners wel meer die al 21 km hebben gedraaid, en ik zie ook al nieuw aanstormend talent.

Henk Klompmaker