1 februari. Het is koud.

Om 12 uur start de midwinter marathon, een heuvelachtige loop vanaf de Willem3 Kazerne te Apeldoorn, ook wel de Asselronde genoemd. Mijn idee was om 10.00 uur uit Joure weg te rijden. Om kwart voor 10 zit ik gezellig met mijn dochter koffie te drinken en kom ik op het lumineuze idee om me van tevoren thuis al in de loopkleren te hijsen. Thuis is het immers warm, ik hoef dan niet naar de kleedruimte te zoeken en kan ook wel om half elf van huis vertrekken.
Afslag 25 heb ik immers de week ervoor nog gezien en het is een uur rijden. Dat klopte ook inderdaad en vanaf dat punt vond ik ook direct de bordjes naar het parcours. Het ging goed totdat ik vond dat een dame te langzaam reed, ik passeerde en vol gas doorreed omdat de tijd toch begon te dringen. Het ging alsmaar rechtdoor, 2 stoplichten en een spoorwegovergang voorbij. Ik zie geen bordjes meer en krijg in de gaten dat ik verkeerd zit. Ontzettend balen. Waarschijnlijk kom ik net of niet op tijd en …kan ik de weg vinden.
Wachten voor de stoplichten lijkt een eeuw te duren, zien dat ik bij deze stoplichten kan keren. Een klein stukje verder vraag ik de weg. De eerste die ik vraag weet het niet en de tweede wijst me ongeveer de richting. Uiteindelijk vind ik vrij snel de kazerne. De parkeerplaatsen die ik zie zijn allemaal vol. Verder rijden tot een plek gevonden. De gewone schoenen uit en de loopschoenen aan. Het is een kleine km naar de start waar ik in een looppasje naar toe ga en 4 minuten te laat aankom. Aan een kant vervelend maar ook weer betrekkelijk omdat je met een chip loopt en vanzelf de netto tijd genoteerd wordt. De bezemwagen rijdt achter mij aan. De vriendelijke man achter het stuur gaat via een mobilofoon na of ik op het goede parkoers zit,weet dit dus zelf niet en denkt dat mijn groep al om half twaalf gestart is. Ik zie wel, dacht ik. Het heeft geen zin om me druk te maken. Maak er het beste van en zie het op zijn minst als een training voor Rotterdam.
En ik zat op het goede parkoers en men was zoals mij bekend om 12 uur vertrokken. Achteraf bleek dat de laatste lopers gezien het grote aantal om 12.02 uur vertrokken waren.
Na een klein half uur, het liep lekker, haalde ik de eerste lopers in. Een soort Piebe figuur kwam naast me lopen. Hij was een andere loper aan het begeleiden die in een groepje voor me liep en liep enkele kilometers met mij mee, hield me uit de wind en reikte een keer drinken aan. Tijdens het lopen gaf hij aan hoe hard wij liepen en gaf het advies vooral niet te snel te willen gaan. Bij drinkposten bleef hij er staan praten en haalde me later weer in. Gewoon gezellig om door zo,n knakker begeleid te worden. Het liep als vanzelf. Na 10 km. hadden we aardig wat lopers ingehaald en liet hij het aan mij verder over. Tot de laatste 7 km liep ik alleen. Het sneeuwde, de temperatuur was goed te doen, ofwel de kleding was goed gekozen. Het heuvelachtige terrein was zwaarder dan van tevoren ingeschat, ook al had ik het 10 jaar geleden 2x gelopen. De ruimte tussen de onderlinge lopers die ik nu tegen kwam was behoorlijk groot. Heel langzaam haalde ik een enkele loper in.
De verzorging was prima: warme thee, water, energie drank en een stukje banaan.de totale afstand bedroeg 28 km. Gezien de omstandigheden vroeg ik me wel af of het tempo wel goed was, was ik wel wat bang voor evt. kramp. Zo n 7 km voor de finish haalde ik weer meerdere lopers in en kwam er iemand naast me lopen. Het was een loopster uit Keulen, die ook aan het oefenen was voor Rotterdam. Ze bleek even snel, even moe als ik te zijn. Het liep lekker om niet alleen te lopen. Af en toe in het Duits wat zeggen. Ik vroeg me op een gegeven af of ik sneller kon, maar heuvel op merkte ik aan mezelf en aan de ademhaling van mijn collega loopster dat het maar goed was dat we niet versnelden.
We haalden langzaam 2 heren in en hen eenmaal ingehaald bleven we tot een km voor de finish dankbaar achter hen lopen. De versnelling die ze toen maakten was niet aan ons besteed. De laatste km was zwaar. Dankbaar ontvingen we de medaille, gaven elkaar een hand en een schouderklopje. Vanuit de organisatie kregen we een deken om. Het leek fijn, maar 20 meter verder konden we deze weer inleveren en liep ik verkleumd en met stijve spieren naar de auto. Dit was zoals bekend een km en wel een hele vervelende km. Eenmaal de auto teruggevonden wilde ik niet weten of de douches wel of niet warm waren en genoot ik van de luxe van de paar vierkante meter achterbak van mijn auto. Eenmaal omgekleed en de kachel warm had ik een goed gevoel over het behaalde resultaat. Ik ging terug naar Joure, waar een etentje met mijn kinderen op mij wachtte. Dit was erg gezellig en ook nog lekker. De dag erna bleek ik totaal geen last van de gemaakte kilometers te hebben, de beste graadmeter die er is.
Na 10 jaar hangt er weer een medaille van de Asselronde aan de zijkant van mijn slaapkamer.

Rob Jaski