Check

21 september 2003, de datum dat ik mijn 2^e Dam-tot-Damloop zou volbrengen. In 2002 had ik aan de businessloop meegedaan via Randstad. Na 10 km kreeg ik toen last van een overbelaste knie, zodat ik de laatste kilometers met moeite heb volbracht. Maar ja, je gaat niet helemaal naar Amsterdam om een loop niet af te maken, toch?

Dit jaar zou het beter gaan. Ik heb me halverwege augustus opgegeven en dan begint de voorpret alweer. Ik verheugde me op de hele entourage die de loop tot een mooie loop maakt.

De woensdag voor de Damloop blijkt dat Cor ons niet in het busje kan droppen, jammer maar helaas. Wel waren er twee auto’s tot onze beschikking, nou 7 personen in twee auto’s dat moet mogelijk zijn. Henk Klompmaker had zijn nieuw aangeschafte auto al snel vol, Wilma, Rixte en Marja wouden wel zijn auto ‘inwijden’. Douwe Wietze de Boer zou Marcel in de auto hebben, zo beslisten bovenstaande dames. Rixte roept verschrikt;’wat doen we met Jettie, wat doen we met oma met de feestdagen?’Nou wees gerust Jettie kon makkelijk bij Douwe Wietze in. Marcel zou zorgen voor appeltaart, Marja voor koffie, Wilma voor slagroom en Rixte voor koffiemelk, suiker en bekertjes. Zo gezegd, zo gedaan. Zaterdagavond kom ik op het lumineuze idee om vast mijn tas in te pakken, dat scheelt zondagmorgen weer. Zondagmorgen kan ik het niet laten om mijn tas te checken of alles er in zit; schoenen met chip, schoon ondergoed, badlaken, loopkleding, ja alles zat er in. Hup het kan er weer in, ik ben er klaar voor, mij kan niks gebeuren. Ik ga me wassen en aankleden, het wordt warm weer vandaag, wat voor schoenen zal ik aandoen? Mijn sandalen, de leuke instappers of toch maar mijn sportieve gympen? De laatste worden het en dat zal later een goede keus blijken. Om even na 10.00 uur staat taxi-Henk al op onze oprit. Op de Scheen treffen we de andere auto en gezamenlijk rijden we richting Zaandam. Over de Afsluitdijk heen gaan we in Noord-Holland even picknicken . We laten ons de appeltaart (heerlijk Marcel, voor herhaling vatbaar) en de koffie goed smaken, we plassen onze zenuwen weg en gaan verder. De auto konden we parkeren bij Douwe Wietze zijn werk en gaan richting de sporthal om ons om te kleden.
 

Ik open mijn tas en krijg gelijk een gigantische wegtrekker; mijn schoenen! Waar zijn mijn schoenen?! Ik weet zeker dat ik ze heb ingepakt, oh jee wat moet ik nu, ik raak toch lichtelijk in paniek! Ik tref een aardige meneer wiens gsm ik mag gebruiken om naar huis te bellen. Wat blijkt, bij het checken was ik vergeten om mijn schoenen(die ik in een plastic tas had gedaan) in de sporttas terug te doen. Gelukkig waren de anderen wat rustiger dan mij en opperden om maar gewoon op mijn gympen mee te doen. Mijn tijd zou door mezelf geregistreerd worden met mijn stopwatch. Een beetje onzeker ben ik om 14.00 uur van start gegaan, maar na vele aanmoedigingen, een stuk of wat halfdooien en 3 kleine drinken wandelpauzes kwam ik na 1.35.59 over de finish. Gezien de omstandigheden voor mij een aardige tijd. Ik ben nog wel wat bang geweest voor overbelaste spieren en gewrichten, maar op een gigantische blaar onder mijn voet heb ik eigenlijk nergens last van gehad. We hebben met ons zevenen een prachtige dag gehad en volgend jaar is er weer een Dam-tot-Damloop, drie keer is scheepsrecht zal ik maar zeggen. Ik ben alleen wel bang dat dit geval mij nog lang zal achtervolgen!

Marja van der Werf