Wadlopen met de Roadrunners, dat leek me een leuk idee. In plaats van op de droge wal zo hard mogelijk rennen, nu aquarobics in de Waddenzee. En eens kijken of we iets aan de trainingen van Piebe hebben gehad.
Op zaterdag 14 september vertrokken we met z'n 25-en om 6.00 uur bij de Stuit. Iedereen was op tijd en we gingen vlot op weg naar Wierum. Lekker, Hein had verse koffie in de auto. Leon schonk in, maar bij een minirotonde bij Dokkum was hij de eerste wadloper met een nat shirt. In Engwierum bleek na het omkleden, dat de Action goede zaken had gedaan. Bijna de helft van alle Roadrunners had, op aanwijzing van Coby, sneeuwwitte canvasschoenen gekocht voor het astronomische bedrag van 1,79 euro.
Nadat Rixte ons had gemeld bij café Kalkman, reden we vervolgens een stukje verder en konden de auto's parkeren bij de dijk. Er stond een stevige bries en de gids gaf een korte uitleg. Goed, nu kon het feest beginnen.
Onder luid gegil van de aanwezige dames, een training van de formule 1 is daarbij vergeleken een oase van rust, stapten we in de blubber. Tot over onze enkels stonden we in de grijze smurrie. Spatten, plonzen, strompelen en klotsen.
"Hé, het is toch wel pittig, even kijken hoe de gids het doet. Je bovenbeen meer optrekken, kijk dat is ook een oefening van Piebe. Verdraaid, de gids is ook zo'n koopjesjager, hij heeft dezelfde sneeuwwitte grijze schoenen!" En al snel bleek dat het makkelijker ging, je raakte eraan gewend. De blubber ging over in een zandbodem met daarboven een laag water. Het lopen werd steeds makkelijker en we kregen er plezier in. Jacob en Hielke liepen voorop bij de voorste gids, deze mannen van stavast waren in hun element, de zee, de zilte lucht en de blik op oneindig.

De stevige tegenwind kreeg een vriend erbij in de vorm van lichte regen. Aangekomen op het 'drukbevolkte' Engelsmanplaat, het bestaat alleen uit een dichte kijkershut op palen, stopten we voor een boterham. Toch een raar gevoel, bij vloed staat ruim 0,5-1,0 m water boven je hoofd. Nu gingen we verder en de gids beloofde ons dat we veel natter zouden worden.
Zo gezegd zo gedaan. Via een uitgekiende route door allerlei diepe geulen, verschoof bij ons de "natte grens" van knie naar kruis en bij sommigen nog hoger. Leon vond het oneerlijk dat mijn broek droog bleef, dus ik ging midden in de geul even diep door m'n knieën. Een wadloopster achter mij schrok en dacht dat de geul plotseling wel erg diep werd. Maar goed, ik was nu nat tot op borsthoogte en het gezeur was voorbij.
We kwamen dichter bij de dijk en onze oude bekende, vette blubberlaag lag al handenwrijvend op ons te wachten. Splats, blurb, en Piebe en ik gingen zowaar sprintend naar de dijk. We klommen met z'n allen over de dijk en hebben ons gewassen in een brede sloot. Even omkleden, een lekker bakkie van Cor en vervolgens zijn we naar wegrestaurant E-10 gereden. Daar hebben we een heerlijke lunch gehad, de één een kop soep, de ander een hartige taart die zich had vermomd als boerenomelet.
Om ongeveer 15.00 uur kwamen we weer in Joure aan. Het einde van een leuke en inspannende dag, die wat mij betreft mag worden herhaald. En namens ons allemaal: Rixte, bedankt voor de goede organisatie!

Ik wil nog één ding kwijt:

Tijdens het wadlopen gaf Piebe aan dat hij veel nieuwe oefenstof had ontdekt.
Ik deed net alsof ik niets hoorde maar hij had het steeds weer over de vijver in het park Heremastate en over een amfibieparcours bij de Vegelinshof......

Roelf Kok