Het voorrecht van de laatste.

Sinds oktober 2000 ben ik in de ban van de loopsport. Ik ben begonnen met de basisloopcursus en zo stiekempjes aan is mijn conditie verbeterd. De Jouster Merkeloop was mijn eerste georganiseerde loop waaraan ik deelnam. Nadien werden dat er meer. Momenteel doe ik mee aan de wintercompetitie van AV -Heerenveen /’t Fean. Omdat ik nog niet zo vreselijk lang loop ligt mijn tempo niet zo hoog. Daarbij is mijn motto ’ik doe het voor mezelf’, en ik zal op karakter een loop uitlopen. De cross in de bossen van St. Nicolaasga was mijn derde in de competitie , en de andere deelnemers kunnen beamen dat hij vreselijk zwaar was. Ik kwam als laatste van de Road Runners over het laatste stuk , toen mij twee mannen tegemoet kwamen lopen. Toen ze dichterbij kwamen zag ik dat het Bert en Leon waren. Eenmaal naast mij, keerden ze zich om en ‘escorteerden’mij tot over de finish. Nou die laatste zware meters kreeg ik nog ‘vleugels’ ook. Bij dezen wil ik de boys daar nog even voor bedanken, je beseft op zo’n moment dat je bij een gezellige club hoort!
Op 9 februari was de Rotstergaastloop. Harde wind kenmerkte die dag. Ik kon al snel het tempo van de anderen niet bijhouden en ben mijn eigen tempo gaan lopen.
Mijn verste afstand die ik zelf had gelopen op dat moment was 13.5 km. Gelukkig op dik 8 km kreeg  ik de wind in de rug en wat tijd betrof zat ik aardig op schema. Nadat ik ± 12 km had  gelopen kwamen de ‘voorfietsers’ mij tegemoet. Ik zei dat ik de laatste was en prompt keerden ze om en bleven bij me fietsen. Wanneer ze zagen dat het wat minder met mij ging gaven ze me aanwijzingen en natuurlijk hielden ze me uit de wind. Na 13.5 à 14 km kwam voor mij de man met de hamer, maar de fietsers bleven op me inpraten en bleven me aanmoedigen en zo ‘tilden’ ze mij over de finish. Zo zie je maar, er zijn altijd mensen die je dan helpen om je doel te kunnen verwezenlijken . 

Dat noem ik nou het voorrecht van de laatste!

Marja v.d. Werf