Op 11 november was het weer zover: de 7-heuvelenloop in Nijmegen. Ik heb lange tijd getwijfeld over wel of niet meedoen, maar uiteindelijk toch de beslissing genomen om me aan te melden voor deze loop. Het is uiteindelijk maar 15 km, en ik wist dat ook Bert Fleer had ingeschreven, dus ik hoefde niet alleen op pad. Helaas, Bert kreeg in de laatste weken zwaar last van zijn rug en moest afhaken. Hij is voor mij de sportpechvogel van het jaar: Zowel Terschelling als 7-heuvelen moeten missen !. Heel spijtig voor mijn "brother in arms" met wie ik al menige loop heb overwonnen.
Hoewel we vorig jaar met een flinke groep naar Nijmegen afzakten, was er dit jaar verder geen deelname van de club. Was het vanwege Terschelling nog in de benen in het vorige weekend, of was het omdat we vorig jaar een hele tijd 3e klas moesten staan in de trein ?. Ik zie het nog voor me: de hele troep hangend aan deuren en zittend en liggend op tassen op de grond, en de gebroeders Cor en Gerrit onverstoorbaar daar tussen, gezamenlijk etend uit een bak koude macaroni. (Vandaar ook dat die twee er nu niet bij konden zijn: aan het begin van het jaar wordt voor hen eenmalig een ton vol macaroni geschept, en met de loop op Terschelling zagen we dat de bodem al was bereikt.)
Enfin, ik moest dus maar alleen op reis. Waarschijnlijk zou ik nog wel bekenden treffen. Zoals te verwachten van mij, ben ik de avond ervoor niet vroeg onder de wol gekropen. Piebe heeft het me zelf eens gezegd: een pilsje moet kunnen, kunnn, knnn..... Dit advies had wel tot gevolg dat ik de volgende ochtend behoorlijk onfit was, bij het afgaan van de wekker heb ik nog serieus overwogen om niet te gaan. Toch met mezelf afgesproken: eerst naar de WC, dan nog een half uur slapen, en dan een trein later nemen.
In de trein was natuurlijk nog voldoende ruimte, dus ik ging lekker onderuit zitten om verder uit te rusten. In Zwolle overstappen, en toen trof ik Bonne van de club AV'55 met zijn vriendin. We zijn samen verder gereisd naar Nijmegen. Onderweg werd het natuurlijk steeds drukker met sporters. Waar ik me over verbaasde is dat de meesten al helemaal in hun sport outfit reisden, net alsof ze zo vanuit de rijdende trein moesten starten.
We kwamen netjes op tijd aan in Nijmegen en hadden dus nog tijd voor een café bezoek: koffie met muesli koeken. De stemming zat er nu inmiddels wel in.
Dan op naar de parkeergarage van de RABO om te verkleden: op het menu stond voor mij: lange broek, thermo shirt en nog een shirt er over heen. Het weer was ideaal genoeg om te lopen: 12 graden, droog en windstil. Helaas geen zon.
Na een korte warming-up naar mijn startvak (tijdklasse: 60-80 minuten). Na het startschot duurde het nog ca. 20 minuten voordat ik op het matje mocht komen (chip tijdregistratie). In het begin heb ik rustig aan gedaan, eerst maar even afwachten hoe het gaat. Na een paar km. had ik al een goed gevoel, het ging lekker en geen pijntjes. Dan maar wat versnellen. Het viel me nu op dat ik moeilijk kon inhalen, want zelfs de trage lopers bleven gewoon helemaal links lopen. Maar ja, dat is te verwachten met zo'n 15.000 deelnemers. De 7 heuvelen in het parkoers ?, ik heb er nauwelijks erg in gehad, het ging heel goed. Ook bij de verzorgingspost geen theepauze genomen. Na het 11 km punt ging het al helemaal van een leien dakje, tot aan de finish alsmaar licht dalend, ik kon me nu helemaal laten gaan. En met de finish in zicht nog even een sprintje er tegen aan.
Al met al ben ik met een tevreden gevoel weer naar huis getreind. En de tijd: 1:16:53. Deze vond ik best redelijk, gezien alle omstandigheden.
Voor mij blijft deze klassieker dan ook gewoon op de kalender staan, volgend jaar weer !.

Henk Klompmaker