Het wonder van Rotstergaast ( verslag van de 15 km loop op 10-02-01)

Elke tweede zaterdag in februari is er de Rotstergaast loop, die georganiseerd wordt door AV’55 en ’t Fean. Er is de keuze tussen 7 km en 15 km. Traditie is dat er ook altijd een aantal RoadRunners aan mee doen. Het frappante is dat ik nu voor de derde keer meedoe en het steeds prachtig weer is geweest.
Verzamelen om 09.30 uur zo werd er tijdens de laatste training afgesproken. Ik had niet toegezegd te zullen komen, ik laat het altijd afhangen van de motivatie en het weer. Wanneer ik zaterdagmorgen de gordijnen om 08.00 uur open doe zie ik het al. "Het wordt een mooie dag mompel ik tegen mezelf", precies het juist weer voor de Rotstergaastloop.Wat kleding bij elkaar zoeken een paar krentenbollen met kaas verorberen en hup in de auto naar de Stuit. Daar staan Hans Dijkstra, Bert Fleer en Klaas Beeksma reeds te wachten. Met name de laatste verschiet van kleur als hij mij ziet aankomen. Bij afwezigheid van "fast Eddie" heeft hij snode plannen om de snelste RoadRunner te worden. Enkele minuten later komt ook Henk Klompmaker aangereden en we besluiten om met zijn vijven in de auto van Henk te gaan. Bij de inschrijving in de kantine van AV’55 zien we ook Gerrit Abma (man van Jetty) en John Melein, Pytsje Melein, Fokje Agricola en Siepie Kramer. De laatste vier schrijven zich in voor de 7 km.
Na het inschrijven en omkleden in een sukkeldrafje naar de start (het is ongeveer nog 1 km lopen van de kantine naar de start). Tijdens het inlopen blijkt al dat Klaas niet helemaal in goeden doen is. Hij kan de gebruikelijke gekscherende opmerkingen, nodig om iemand op scherp te krijgen, niet op waarde schatten. Maar bij Klaas weet je het nooit, hij kan soms ineens een superdag hebben.Om even over half elf worden eerst de deelnemers aan de 15 km losgelaten, de deelnemers aan de 7 km moeten nog 5 minuten geduld betrachten. We vallen in het startschot zoals dat in schaatstermen heet en ik snel weg. In een flink tempo loop ik door de fietspaden in het Heide plan in de veronderstelling dat Bert en Klaas in mijn kielzog lopen. Wanneer we eindelijk op de grote weg richting Rotstergaast lopen moet ik constateren dat ik alleen loop. Het groepje voor mij heeft een iets te hoog tempo en de groep achter mij is te ver weg om me terug te laten zakken. Stug doorgaan zegt een stem in mij, laat je niet kennen. In een behoorlijk flink tempo kom ik langs het 5 km punt, even de stopwatch indrukken voor de tussentijd. Wat schets mijn verbazing dat het ding 21:17 aangeeft, even denk ik dat er een storing is. Normaal zit ik zo rond de 22:00-22:30 minuten. 
Een fors tempo dus, gedachten schieten door mijn hoofd van "houd ik dit tempo wel vol"? Weer die stem in mij die zegt: "stug doorgaan heb maar vertrouwen". Intussen is Hielke v.d. Meulen gepasseerd, hij moedigt de aanwezige RoadRunners al fietsend aan, een leuk gebaar dat ook door de andere deelnemers wordt gewaardeerd. Voor en achter mij geen mensen in de directe omgeving, maar ik houd er nog steeds serieus rekening mee dat Bert en Klaas langs zullen komen. Even na het 8 km punt hoor ik voetstappen naderbij komen. Het geluid wordt langzaam sterker en bij het 9 km punt komt iemand langszij, ik denk verhip het is Bert, want de man heeft ongeveer dezelfde outfit als Bert Fleer. Maar als ik beter kijk, zie ik dat het een ander is. Weer die stem: "met die man meegaan". Het lukt me nog aardig ook, bij het 10 km punt weer de stopwatch ingedrukt en ja hoor 43:26. Een tussentijd op de 10 km die ik alleen liep toen ik zo rond de 35 jaar was. Wat staat hier te gebeuren, ik aan het rekenen als ik nou nog 22-23 minuten nodig heb voor de laatste 5 km, dan zit er een tijd in van 1 uur en zo’n 6 minuten. Dit zijn tijden die "fast Eddie" zo ongeveer loopt…. Oeps door al dat rekenen is mijn onbekende loopmaat een tiental meters verderop geraakt. Even iets versnellen om de man weer bij te halen. Onderweg pikken we nog een loper op en gedrieën hebben we de laatste kilometers afgelegd. Mijn onbekende loopmaat maakt steeds een mompelend geluid al zou hij elk moment er ter plekke de brui er aan willen geven. Maar ik moet toegeven de man heeft een ijzeren moraal, want hij geeft niet af. Telkens als hij iets achterop raakt (ik neem ondanks mijn vermoeidheid steeds vaker de koppositie, niet echt handig, maar ja dat zit nu eenmaal in het aard van het beestje) knokt hij zich er weer naast. Eindelijk zijn we van die vervelende bollopende klinkerweg af en draaien we weer op naar het Heide plan. De plekken waar op de heenweg nog ietsje ijs lag zijn inmiddels weggesmolten, zodat we onze vermoeide benen zomaar ergens neer kunnen zetten zonder rekening met de gladheid te houden, dit is ook wel nodig want de coördinatie laat te wensen over. De laatst 500 m zijn voor mij een kwelling en ik moet mijn medelopers dan ook laten gaan, maar wat kan het mij schelen, ik hoef niemand anders dan mijzelf te verslaan en een goede tijd zit er toch al in. Eindelijk krijg ik de finishklok in zicht en tot mijn verbazing zie ik dat een tijd onder de 1:06 nog mogelijk is, alle energie die er nog over is (dat is echt bitter weinig) wordt aangesproken en warempel in 1:05:54 gooi ik me door de finish. De euforie is overweldigend, dit is een tijd die ik in 10 jaar niet meer gelopen heb.Bert en Klaas komen zo’n anderhalf à twee minuten na mij binnen en Henk en Klaas zo’n 10 minuten later. Tijdens het teruglopen naar de kantine van AV55 blijkt hoeveel ik gegeven heb, want ik loop als een stijve hark, maar bij de kantine heb ik mijn souplesse al weer terug. Edoch het was een prachtige dag, ideaal loopweer en ik loop intussen weer op vleugeltjes, door mijn onvermoede tijd! Hier volgen de tijden van de andere deelnemende RoadRunners.

Piebe v.d. Berg.