|
Egmond 14 januari 2001 (Verslag van de halve
marathon)
Verzamelen
zondagmorgen om 8.00 uur, bij huize Stoker, was de laatste groet die ik kreeg
op de woensdag training voorafgaande aan de halve marathon. Daar ga je dan Rixte ,
er is geen terug meer, geen smoesjes, geen blessures, gewoon een stukje lopen in
Egmond. Wat moet je dan nog zulke dagen. Er zijn van
die vrouw(en) die daags te voren nog even een wedstrijdje lopen in St.Nic, maar ja, dat zijn dan ook
de cracks! ( of te wel, J A. ons aller bekend, omdat
ze een ieder de rug laat zien).
Ook zijn er mensen ( man genaamd C.H ) die als een soort mol, zich onder de
grond voorbereiden, zogenaamd om een wc buis aan te leggen. Broerlief vindt dit
een uitstekend idee en doet opgewekt mee. Verder ken ik nog een vrouw (S.K) die
een week van tevoren een hoogte stage aflegt in een wintersport oord, teneinde
het verhaal bloeddoping kracht bij te zetten. De derde vrouw in dit rijtje, ( L
de V.) legt gemiddeld 2 marathons per jaar af, dus ook die zit met haar
voorbereiding wel goed.
Laatste, ik dus, gaat van de wanhoop maar naar de drogist om een poedertje te
kopen om de schijn zo ook wat op te houden. (Doping specialist O.V.) Namen zijn
bekend bij de redactie.
Dag des oordeels:
"Busje" Stoker wordt uit de stalling gehaald, een ieder is op tijd en
vertrek is aldaar. Algauw heeft een ieder het hoogste
woord, en al kakelend, drinkend en etend rijden we richting afsluitdijk. Daar
beginnen de zenuwen zich al voor te doen. Schema wc, oftewel waar en wanneer
vinden de plasstoppen plaats. De eerste goede
gelegenheid doet zich voor. Cor ziet een benzine
pomp, dus stoppen en gaan.
De vrouwen kijken aarzelend om zich heen en doen alsof het hun tijd nog niet
is. Een paar minuten later komt Cor opgelucht terug,
en zegt toch wel zeer nadrukkelijk dat we deze mooie wc niet aan ons voorbij
kunnen laten gaan. Dus de vrouwen (klavertje vier voor het gemak maar zo te
noemen) volgen gedwee de raad van deze interim-coach op. Weg wordt vervolgt, we mogen niet meer plassen. Half tien zijn we in
Alkmaar, mooi op tijd voor de pendelbus. (Gelukkig we mogen plassen!) Ruimbaan
voor de bus, geen files, rechtstreeks naar de sporthal. We ( klavertje vier)
springen in het rond, wc’s in overvloed. We zijn net een stel honden bij elke
zich aandienende gelegenheid wordt er …! Jullie weten het nu wel. De wedstrijd:
omstandigheden: zeer goed, flauw zonnetje, weinig
wind, temperatuur 1 graad boven nul. Start 12.05 uur wedstrijdlopers, met
hoofdletter.
Start 12.15 uur voor Lies, Cor en Gerrit.
Start 12.45 nummers 10.000 en meer, 2e keus deelnemers, de achterhoede,
maar je weet maar nooit. Heel bijzonder, 1 minuut stilte ( het was echt heel
stil) voor de slachtoffers van Volendam, welke een
bijzondere plaats innemen bij de organisatie van dit evenement, en nu dus zeer
werden gemist.Ondergetekende startte bij de nummers 10.000 en meer, met Jetty en Siepie. De doorstroom van starters ging zo soepel dat wij al een
kwartier eerder mochten starten, dit gaf enige aarzeling omdat wij dat niet
goed in de gaten hadden. Jippie we gaan, direct liep
de route naar het strand, waar ons een parcours van 8 kilometer te wachten
stond. Enige reserve werd ingebouwd en Jetty en ik
hadden al gauw ons ritme te pakken. Beter dan we hoopten kwam het einde van het
strand inzicht, een HELE HOGE mulle duin op en hup daar gingen we weer. Het
parcours ging heuvel op en heuvel af, de zeven heuvelen loop van Nijmegen was
er een watje bij.
De 12 kilometer post lieten we links liggen (stom bleek later), maar ja
overmoed komt voor de val. In nog steeds een lekker tempo huppelden we verder
en wat bleek daar zagen we Lies al. Die wist niet wat ze zeggen moest, hebben
jullie mij al een half uur ingelopen? Gelukkig kon ik haar geruststellen, nee
Lies we zijn maar een kwartier na jullie gestart. Nu moesten we Cor nog vinden, maar grapje, dat kon natuurlijk niet, hij
was immers onder de grond geweest, en zodoende voor ons onzichtbaar. (broer Gerrit natuurlijk ook). De 15 kilometer was voorbij, maar
nu kwam de eigengereidheid van het Stokertje om de hoek kijken. Een dipje,
oftewel te weinig gedronken en dat ging zeer doen. Eindeloos leek het te duren
tot de verzorgingspost van 17 kilometer. Hier vocht en mineralen genomen en de
accu was weer bijgeladen. Even niet opgelet en ja hoor daar ging ze. J.A. die
je altijd de rug laat zien, zag haar kans schoon en ging er als een haas
vandoor.
Voor mij zat er niets anders op dan het nu nog alleen te klaren. Op het 19 kilometer-punt een heuvel !!!,
kruipend ging ik naar boven, waar mij alleen nog een lange afdaling voor ogen
lag. Even keek ik op mijn klokje. Mijn vooraf gestelde limiet leek haalbaar.
Kom op Stokertje je redt het wel. In een tijd van 2.04. uur
volbracht ik mijn eerste halve marathon.
Rixte Stoker
Ps. Een aanrader
voor iedereen, perfecte organisatie, prachtige loop deels door beschermd natuurgebied
en ………wc’s in overvloed |