Dit wordt het verslag van mijn eerste Berenloop en wel die van 4 november 2001.
Ik zal me eerst even voorstellen: Mijn naam is Leon Smits en woon sinds twee en half jaar in Joure.Door het werk van mijn vrouw zijn we terecht gekomen in Joure. In mei 1995 ben ik zeer volgzaam als "dependant" (lees "huisman") met mijn vrouw naar Afrika vertrokken vanwege haar werk als tropenarts. Omdat zij daar werkte had ik natuurlijk tijd om wat te hardlopen. Dat doe je daar niet langer dan een half uur vanwege de enorme hitte.
Je bent daar ook de enige gekke blanke die zo gek is om te gaan hardlopen.In 1999 zijn we verhuisd naar Joure en werd ik al gauw ruim 10 kilo zwaarder. Toen ik mijn broek niet meer dicht kreeg…
Kortom: tijd om er weer wat aan te gaan doen. Nadat we Lies waren tegengekomen, die vertelde van de Road Runners, liep ik de eerste keer mee in de zomer van 2000.Voor de Berenloop van 2000 was ik te laat, maar de Berenloop van 2001 werd mijn doel. Zeer goed voorbereid zou ik naar Terschelling gaan. En dat lukte ook. De vier weken voor de Berenloop liep ik elke week zeker een duurloop van 18km. Zelfs 1 week voor de Berenloop kreeg ik nog een extra training van Piebe, en wel het rondje Terherne van 21 km. . "Kon geen kwaad", zei Piebe. Piebe speelde de eerste helft voor haas, en ik de tweede.
Na een voorspoedige reis, drie zakjes met broodjes, een banaan en twee koffie, kwamen we op Terschelling aan. Allemaal afgetrainde koppen op de boot.De organisatie was erg goed.Overal stond aangegeven waar je moest zijn. Je kreeg ook een mooi vlaggetje en als je over de streep zou komen een T-shirt met medaille.
Alleen voor de WC moest je erg lang wachten.De lucht brak open en het werd prachtig weer. Korte broekenweer dus. Al gauw stonden we als haringen in een tonnetje te wachten op het startschot van de halve marathon. De eerste tien kilometer liepen Johannes en ik samen. We liepen sneller dan gepland vanwege de wind mee. In de dorpjes hadden ze knuffelberen vastgebonden aan palen en stonden de mensen de lopers aan te moedigen. Zelfs onderweg (na ong. 10 km) werd een man achter ons aangemoedigd door zijn vrouw die mee fietste. "gaat het nog wel?" , vroeg ze", het gaat nu wel beter als hiervoor hè?" De man die flink hijgde antwoordde: "Dat moet je niet vragen!" . "Ja maar hiervoor liep je wat langzamer en nu moet ik wat harder fietsen dus…etc." zei ze weer. Ik keek Johannes aan en dacht aan maar 1 ding: wegwezen!
Daarna liet ik Johannes inderdaad in de steek en ging er vandoor. De duinen op en weer af voor ongeveer twee en halve kilometer strand. Daar vielen de klappen. Voor mijn gevoel had kreeg ik alleen alle wind tegen en liep iedereen je voorbij. Na dat stukje strand weer omhoog de duin op. En daarna weer omhoog totdat je door het bos naar de finish kon gaan. Echter, versnellen lukte niet meer, alles was op. Zelfs enkele beppes liepen je al voorbij. Hier en daar zaten en lagen er lopers op de grond om bij te komen van dat Berenzware stukje strand. Gelukkig kon ik nog blijven draven, maar was mijn snelheid wel wat gezakt. Uiteindelijk nog een leuke tijd gezet en wel 1:44:07. Zelfs nog 1 minuut onder het Terherne-rondje. Gerrit-A, Klaas, Eddie , Piebe en Gerrit-H bleven me voor.
Maar Johannes had me bijna ingehaald. Achteraf bleek dat iedereen erg goed had gelopen.
Lies had het extra zwaar. Terwijl zij op het strand liep wakkerde de wind nog meer aan, en kreeg zij meer tegenwind dan wij. Gelukkig was er op de boot niets van die wind te merken en konden we allen zeer voldaan als winnaars naar huis. Wat heb ik geleerd? De volgende keer misschien macaroni eten van tevoren ; misschien geen rondje Terherne doen vlak voor de Berenloop? Wie zal het weten? Het was in ieder geval erg geslaagd en zeker voor herhaling vatbaar!

PS: nog twee dagen spierpijn gehad.

Leon Smits