Vorig jaar stond de familie uitgerust met spandoeken langs de kant van de weg om ondergetekende hartstochtelijk toe te juichen bij het voltooien van zijn 16 kilometer in Langezwaag. Maar al wie kwam, geen Bert Fleer. Door een blessure in de voorbereiding voor de marathon in Rotterdam had ik Langezwaag geschrapt maar de familie geen bericht gegeven. Blunder, blunder. Dus dit jaar moest ik wel, nou ja moest ik wel, lopen is natuurlijk geen straf maar ik kon ze niet opnieuw in de kou laten staan. Na een degelijke warming-up in de ware traditie van de Roadrunners klonk het verlossende startschot. Dwars door Langezwaag richting Gorredijk. Via een mooi paadje rechtsaf richting de Knipe, daar dwars over in de richting van de bossen van Oranjewoud. Een gedeelte van het parcours was gelijk aan het parcours van de "Knipeloop". Dus je begrijpt het al, een prachtige loop door een bosrijke omgeving. Ik zou kalm aan doen, immers ik was van plan om de volgende week een halve marathon in Diever te lopen. Ik begon ook rustig, maar ja dan zie je lopers voor je en langzaam kruip je er naar toe en dus loopt ook het tempo langzaam op. Het laatste stuk van de loop was het minst mooi, een lange rechte weg van De Knipe naar Langezwaag pal tegen een inmiddels matig windje in. In een groepje van vijf lopers werd de kop regelmatig onderling overgenomen dus zonder problemen werd dit laatste stuk ook gelopen. Aan de finish wel familie maar geen spandoeken, die hadden de verhuizing niet overleefd. Nou ja je kunt niet alles hebben. De eindtijd was 1 uur, 14 minuten en dertig seconden. Henk kwam binnen in 1 uur, 20 minuten en dertig seconden. Na afloop nog even een bakje koffie aan de bar en ja wie zat daar, dezelfde loper die ik gezien had voor de wedstrijd en opnieuw met een blikje cola berenburg. Dorst, beginnende alcoholist, alternatieve manier van cooling down? Toch eens met Piebe overleggen of dit een zinvol alternatief is.

Bert Fleer